Hakuna Matata
Oasis Beach Resort is een prima plaats om te verblijven; vriendelijk personeel, lekker eten (zelfs een broodje hamburger voor Marieke!!) en een prachtig uitzicht over zee. ‘s Morgens kunnen we genieten van de vissers die, onder luid gezang, hun netten met daarin de vangst van het afgelopen etmaal binnenhalen. Echt prachtig om te zien!
Dinsdagmorgen worden we al bijtijds gewekt door live-muziek. Als we voor ons ontbijt naar het terras lopen, zien we op het terrein naast ons hotel rode en zwarte tenten staan, de kleuren van rouw in Ghana. Daar komt ook de muziek vandaan en de link is dan gauw gelegd; er vindt een begrafenisfeest plaats. Want dat behoort tot de Ghanese tradities, bij overlijden wordt er gefeest. Sanne en Marieke willen vandaag naar Kakum, voor een wandeling over de touwbruggen, hoog boven de boomtoppen. Lieke en ik blijven op het resort; Lieke maakt haar verslagen af en ik maak het me gemakkelijk op het ligbed met een boek. Op het strand komen steeds mensen voorbij in rood en/of zwarte kleding, al dan niet muziekmakend. Ook lopen mensen met posters van de president en dan wordt het duidelijk: het is een nationale herdenkingsdag voor de president die vorige week plotseling overleden is. (Hebben jullie vast op het journaal gehoord). Als we die middag even op het terras wat gaan drinken, zien we pas goed wat voor een mensenmassa op de been is. Als dan bij ons hotel een djembee-band begint te spelen, is het feest compleet; er wordt gezongen en volop gedanst.
Als Sanne en Marieke terugkomen, hebben die natuurlijk ook hele verhalen over de enorme drukte overal. Als er een auto door een straat rijdt, van waaruit shirts gegooid worden met een foto van de president als opdruk, worden de Ghanezen hysterisch!
De touwbruggen waren erg mooi en zeer de moeite waard; ze hebben er van genoten.
Woensdagmorgen zijn we vertrokken naar Takoradi, ook langs de kust, maar meer naar het westen. We zullen een paar dagen doorbrengen bij The Safari Beach Lodge. Daar is het goed toeven; zon, zee en strand. Lekker onder de palmbomen met een mooi boek, lekker eten en aardige mensen. En wat een rust! Het ruisen van de zee en de vogels zijn de enige geluiden die we horen. We vinden het alle vier lekker om hier even te relaxen en bij te komen van alle indrukken van de afgelopen weken.
En dan wordt het zondag. Tijd om terug te gaan naar Accra, waar we maandag weer vanaf het vliegveld richting huis zullen vertrekken. Als ik dit zit te typen, zijn we weer bij The Rising Phoenix, ons eerste hotel in Ghana. De cirkel is rond, onze reis door Ghana is bijna ten einde.
Drie weken reizen door Ghana: drie weken vol van nieuwe indrukken en ervaringen. Drie weken in een compleet andere wereld; drie onvergetelijke weken!!!
Voor de laatste keer groeten we jullie vanuit Ghana en tot heel gauw ziens in ons eigen Nederland!
Liefs,
Lieke, Marieke, Sanne en Rita
Onze reis terug naar het zuiden
Vanuit Mole weer terug naar Tamale, dat betekent een ritje van vijf uur in de bus, waarvan vier hobbelend over onverharde weg. We rijden weer door kleine dorpjes, afgewisseld door stukken prachtige natuur.
De dorpjes; bekeken door m’n “Nederlandse ogen”, overal hetzelfde armoedige, troosteloze beeld. Kleine hutjes, vaak krotten, die alleen gebruikt worden om in te slapen en zonder enige vorm van welke luxe dan ook. Alles en iedereen de hele dag buiten en op straat. Hier zie je altijd een levendige handel in van-alles-en-nog-wat . Kinderen, ook nog heel jonge kinderen, werken hier volop in mee. Het is trouwens bewonderenswaardig wat iedereen (ook de kinderen), dragend op het hoofd kan vervoeren; ik kijk m’n ogen uit! Heel normaal in het straatbeeld zijn de geiten, schapen en kippen; ze lopen echt overal. Maar ook zie je overal vrolijk spelende kinderen, pratende, lachende mensen. We ontmoeten overal vriendelijke mensen. Mensen die tevreden zijn en gelukkig met hun leven hier. Het is bijna niet voor te stellen als je het zelf niet gezien en ervaren hebt. Het blijft op mij een enorme indruk maken!
Als we om 9.00 uur in Tamale arriveren, besluiten we om vandaag maar meteen door te reizen naar Kumasi. Omdat ons geld een heel eind op is, moeten we eerst even gaan pinnen. En dat is dan jammer, de bus rijdt voor onze neus weg. Dat wordt dan wachten op de volgende. Terwijl we op het busstation zitten te wachten, fietst Allotey, een jongen die Lieke in Tamale heeft leren kennen, voorbij. Hij ziet ons, stapt af en komt gezellig zitten buurten. Voordat we vertrekken, krijgt Lieke nog een leuk armbandje van hem. Een andere vrijwilligster, Suus, die ook met haar familie door Ghana aan het reizen is, komt nog even langs met de hele club; leuk!
En dan is daar de bus naar Kumasi. We nemen afscheid van iedereen en dan verlaten we voor de laatste keer Tamale. Het is een lange zit deze dag en we zijn dan ook blij als we om 19.00 uur in Kumasi zijn. We gaan weer naar het zelfde hotel waar we vorige week ook waren, het Sanbra hotel. Het is een prima hotel waar ze lekkere pizza’s hebben!
Zaterdagmorgen doen we het heel rustig aan en zitten dan ook pas 10.30 uur aan het ontbijt. Daarna gaan we naar een meer, gelegen net buiten Kumasi, om daar gewoon wat te zonnen en te lezen; ook lekker!
Zondagmorgen naar de trotro die ons naar Cape Coast, echt helemaal in het zuiden, zal brengen. Eén trotro is vol en staat net op het punt te vertrekken. Er komt een man naar ons toe die zegt dat de volgende er zo aankomt en dat we even moeten wachten. We vinden het prima en blijven rustig staan. Die man is echter druk in de weer om stoelen voor ons te regelen en blijft maar zeggen dat de trotro zo komt. “Doe maar rustig meneer, wij wachten echt wel”. Als de trotro arriveert, begint ie druk met onze rugzakken te sjouwen en als die in de bagageruimte liggen, mogen we al in de bus gaan zitten. Als we met z’n vieren zitten, zie je de spanning van hem afglijden; dat heeft ie netjes geregeld, vier klanten tegelijk!
Wat meteen opvalt, is het feit dat we over goede weg rijden. Het is een prima reis en als we ’s middags aankomen bij Oasis Beach Resort, lijkt het wel of we op een ander tropisch eiland zitten, zo mooi is het hier. Een huisje voor ons vieren onder de palmbomen, aan het strand. Hangmat en ligbed voor de deur en een prachtig uitzicht over zee. Als we hiervan staan te genieten, wordt er enthousiast op Lieke’s schouder getikt. En daar staat Wieteke, een vrijwilligster, met wie Lieke veel opgetrokken heeft! Dat wordt ’s avonds natuurlijk gezellig bijkletsen, waarna we voor onze nachtrust onder onze klamboes in bed kruipen.
Maandagmorgen zijn we naar Elmina geweest, een slavenfort. De gids heeft indrukwekkende verhalen over wat zich hier heeft afgespeeld; erg interessant. De rest van de middag gebruiken we om lekker vakantie te houden; lekker zonnen en wat lezen. Hier houden we het nog wel even vol!
Voor iedereen weer de hartelijke groeten van ons viertjes uit Ghana. We gaan er nog een weekje van genieten!
Met een jeep door de jungle……
Donderdag, ons tweede dagje in Mole. We beginnen ’s morgens met een lekker ontbijtje op het terras van het hotel. Na een lekker bakje koffie/thee springen Sanne en Marieke het zwembad in. Lieke en ik lopen even terug naar onze kamer; Lieke moet nog wat verslagen van haar werk hier afmaken en ik haal even een boek om me lekker in het zonnetje te installeren. Als ik weer buiten kom, hoor ik iemand roepen: “Oh, here’s another one!” Ik bereid me al voor op de bavianen, maar…….er staan zomaar drie(!!) olifanten voor de deur! Gauw terug om Lieke te halen, een sprintje naar het zwembad en gewapend met fototoestel weer terug. Wow, wat een indrukwekkende beesten zijn het toch en zeker als ze in je voortuin staan! Ze doen zich tegoed aan ontzettend grote plukken gras en takken van de bomen. Dan vinden ze het genoeg en kuieren rustig weg, richting bush-bush.
De rest van de dag zitten we lekker bij het zwembad, genieten van een heerlijk soepje als lunch en genieten van het uitzicht.
Om 15.30 uur staat de jeepsafari op het programma. Als we naar onze kamer lopen om ons hiervoor om te kleden, komt er plotseling een baviaan uit de bosjes. Ze weten precies dat er in tassen vaak iets van eten zit en aangezien wij ook een tas bijhebben……Hij komt in een sprintje op ons af en we zijn dan ook heel blij dat we al zo dicht bij onze kamer zijn. Snel naar binnen en deur op slot. Dat beest blijft echter hier rondhangen en brutaal als ie is, zit hij gewoon tegen het raam aan om naar binnen te gluren!!! We durven de deur niet uit zo. We seinen Jerry, de “badmeester” met wie we een leuk contact hebben, in. Hij komt ons, gewapend met een catapult (daar hebben bavianen schrik voor) ophalen en zorgt dat we veilig bij onze jeep arriveren.
We klimmen bovenop de jeep om vanaf het dak de jungle te bekijken. Onze ranger stopt elke keer als er iets te zien is en vertelt heel uitgebreid over alle dieren. Als we wat huizen naderen, roept een bewoner al naar ons dat er links van de weg olifanten in de bosjes staan. En ja, daar staan er weer drie. We stoppen en klimmen van de jeep af om dichterbij te kunnen komen. Onze ranger is midden in zijn verhaal als er iets bijzonders gebeurt; twee olifanten beginnen te vechten. In het begin doet hij er wat luchtig over, maar het wordt serieus! En zo staan we even later, tussen de huizen en hun bewoners (die ook allemaal naar buiten komen om dit te kunnen zien), te kijken naar twee vechtende, kolossale beesten. Een kindje dat aan komt fietsen en natuurlijk niet opkijkt van een paar olifanten, wordt gewaarschuwd en mag niet verder. Als ze onze kant opkomen, seint onze ranger: “Move that way” en we lopen naar de achterkant van een huis. Echt geweldig om van dit gebeuren getuige te zijn! En dan opeens, is het voorbij en is de rust wedergekeerd.
We klimmen weer op onze jeep en vervolgen onze tocht. Als we stoppen tussen een grote groep bavianen, houden we goed in de gaten of er niet eentje op de jeep wil springen; van deze beesten zijn we nu eenmaal niet zo gecharmeerd!
Terug bij het hotel nemen we een lekkere douche en pakken onze spullen alvast zoveel mogelijk in om daarna te genieten van onze laatste avond op het terras in Mole. De volgende dag, vrijdag dus, willen we beginnen aan onze reis terug naar het zuiden. De bus vertrekt ’s morgens om 4.00 uur!!! Dus vroeg uit de veren en weer een lange dag van reizen voor de boeg.
Mole, met al zijn dieren, maar ook het hotel, de mensen, het eten, het hele sfeertje; wat was het leuk om hier te zijn. We hebben er volop van genoten!!
Laatste avond in Tamale en dan……. op naar de olifanten!
Maandagavond, de laatste avond die we door zullen brengen in het gastgezin van Lieke. Als we op de compound komen, is ons eten al klaar. Rijst krijgen we dit keer, niks mis mee. Dat Lieke zich goed aangepast heeft, blijkt weer uit het feit dat ze mee tz eet. Dit is een soort maïspap die zij echt iedere avond eten en volgens vader is het “the best food of Ghana”. Dat mag dan zo zijn, we voelen echter niet de behoefte om dit te proeven. Als iedereen klaar is met eten, wordt het tijd voor de familiefoto. Vader trommelt alle gezinsleden bij elkaar en vertelt wat de bedoeling is. Even later komen Mary en Hannah, twee zusjes van Lieke, netjes omgekleed weer te voorschijn. Mary, de oudste van de twee, is een heel aardig, bescheiden meisje. Hannah, 9 jaar oud, een leuke meid, die regelmatig ons gezelschap zoekt. Ook beide moeders, vader en broers zijn op hun “zondags”. Kleine Grace, 5 jaar oud, steelt de show in haar roze jurkje. Het is een mooi, heel eigenwijs meisje, dat iedereen om haar vinger windt. Maar ze is dan ook zo schattig en doet zo grappig! Ze heeft het mooie uiterlijk van haar moeder; dit is ook een knappe vrouw, die daarbij ook heel hartelijk is en gevoel voor humor heeft. Maar goed, de foto’s worden gemaakt en meteen op het toestel bekeken; foto’s vinden ze echt geweldig.
Daarna is het tijd voor cadeautjes. Lieke heeft een tas vol met puzzels, spelletjes, wat snoepgoed en kleren. Zo leuk, het leek wel Sinterklaas. Ze waren er superblij mee. Wij hadden als bedankje voor de gastvrijheid nog voor alle dames een mooie ketting; ook die vonden ze leuk.
Daarna naar bed, want voor de bus die ons de volgende dag (dinsdag dus) naar Mole moest brengen, moesten om 5.00 uur(!) de kaartjes gehaald worden in de stad. Lieke en Marieke gingen al vroeg op pad en kwamen terug met de kaartjes. Daarna ontbijten op de compound en dan weer rugzakken inpakken. Dan naar kantoor van “Meet Africa”. Wij hadden vanuit Nederland drie laptops meegebracht die we hier af zouden leveren. Dit namens Simone, een andere vrijwilligster, die inmiddels weer in Nederland is. Dan nog even door naar de stad om eten te kopen voor onderweg in de bus. Nog eenmaal terug naar het dorpje waar Lieke drie maanden gewoond heeft, spullen uit ons hutje halen en dan gaan we echt vertrekken. Met de taxi naar het busstation, waar we (natuurlijk) nog een tijdje op onze bus moeten wachten. Als die arriveert, blijkt de bagageruimte te klein voor alles wat er mee moet. Dit houdt in dat onze grote rugzakken mee in de bus moeten. Dat zou niet echt heel moeilijk zijn als niet iedereen tegelijk de bus in wilde. Ook dat verloopt zo chaotisch, met veel herrie en gebaren. Maar het komt goed en rijden maar….
We zitten ongeveer vijf uur in de bus, als ineens het bord “Mole National Park” in de, inmiddels donker geworden bush-bush, opduikt. We liggen met z’n vieren in een superruime kamer, met douche en WC. Echt lekker! We maken het niet zo laat; iedereen is moe van de reis en morgenvroeg is het weer bijtijds dag. We willen mee met de voetsafari en die start om 6.30 uur.
Het begint al goed. We komen buiten, lopen het hoekje om en daar zitten wel twintig van die hele grote bavianen. We moeten er langs en tussendoor om bij de plaats van bestemming te komen. En ja, heldhaftig als we zijn……Onze ranger is er klaar voor en compleet met geweer (voor als het echt gevaarlijk wordt, ziet er geruststellend uit) neemt hij ons mee de jungle in. Waterbok, antilopen, drie soorten apen, pumba’s we hebben het allemaal gezien! Echt super! En dan… staat er die hele grote, kolossale olifant plotseling recht voor onze neus. Wat is dat geweldig om te zien!!!! Als we onderweg zijn naar de waterpoel, zien we er nog één en in de poel liggen er twee heel relaxed te baden. Echt zó mooi!!!
Terug bij ons hotel staat er een lekker ontbijtje te wachten. Dat smaakt wel na deze ochtendwandeling. Na nog van een lekker bakje koffie/thee genoten te hebben, gaan we naar onze kamer om even een handwasje te doen. We hebben buiten mooi ruimte om een waslijntje te spannen en Sanne zal dat even fixen. Nietsvermoedend maakt ze de achterdeur open en daar springt zo’n dikke, vette baviaan op ons terras. Dat beest duwt ook nog echt tegen de deur om binnen te komen en we weten dan ook niet hoe snel we de deur weer op slot moeten maken. Het waslijntje hangt nu binnen, van links naar rechts door onze kamer; hier wordt de was ook vast wel droog!
’s Middags hebben we niets gepland en we brengen de middag door bij het zwembad. Lekker op het terras, wat te drinken en voor ieder wordt een heerlijk verse mango geserveerd. Ook hier komen de bavianen af en toe storen, maar er zijn genoeg Ghanezen die ze verjagen.
Het is erg leuk om hier te zijn, erg gezellig en er hangt een ontspannen, vriendelijk sfeertje. We praten gezellig met andere Nederlanders en met wat Ghanezen. ’s Avonds echt lekker gegeten, gekaart en nog wat gekletst. Morgen nog een dagje hier; heerlijk!!
Vanuit een zonnig en aangenaam warm Ghana groetjes van ons vieren en tot de volgende keer!
En weer vanalles te vertellen……
Zaterdagmorgen in Techiman bij het hotel een taxi gepakt, met de bedoeling dat die ons naar Nkoranza zou brengen om van daaruit naar de apen te gaan. Onze taxichauffeur bood ons echter aan om dat ook wel te willen doen. Een uur ginds, en dus ook weer een uur terug en dan daar op ons blijven wachten; voor 40 cedi (=17,50 euro) was het geregeld. Onderweg in de taxi wordt er steeds naar ons gezwaaid; kinderen staan soms langs de weg te springen en te gillen als ze ons in de gaten krijgen. Natuurlijk zwaaien we terug; dit moet ongeveer hetzelfde zijn als Koninginnedag voor Maxima.
Bij aankomst worden we hartelijk ontvangen door een gids, die ons vol trots mee de bush-bush inneemt naar de apen. Eén soort, de colobus-apen, zijn bang van mensen en zitten hoog in de bomen. De andere soort, de mona-aapjes, zijn heel vriendelijk en zeker niet bang. Ze komen naar ons toe om de inmiddels gekochte bananen uit onze handen te pakken en op te eten. Hoe leuk!! Daarna gaan we nog naar een apenkerkhof, waarbij we hele verhalen te horen krijgen over geesten en ander bijgeloof. Dan zit onze ronde erop en brengt onze chauffeur, die gezellig met ons meegelopen is, ons weer terug naar Techiman. Sanne en ik doen nog even wat boodschappen; fruit, water en een sapje.
Omdat het lekker weer is , brengen we de avond door in The Green Garden. Deze tuin hoort bij het hotel en je zit er heerlijk. Als Sanne en Marieke als eersten in de tuin komen, is daar net een bruidspaar foto’s aan het maken. Ze komen naar Sanne en Marieke toe met de vraag of zij met hen op de foto willen; het schijnt heel wat te zijn als er blanken bij je bruiloft waren. Natuurlijk zijn ze daarvoor niet te beroerd en het zijn nog hartstikke leuke foto’s geworden ook!
Zondagmorgen, met de taxi naar het trotro-station en dan door naar Tamale, waar we het gastgezin van Lieke zullen ontmoeten. Als we aankomen in de stad, die trouwens een stuk kleiner en minder druk is dan Accra en Kumasi, gaan we daar meteen maar even een kijkje nemen en wat eten. Grappig om te zien dat Lieke steeds herkend wordt en dat we met veel mensen kennismaken. Iedereen vindt het geweldig dat Lieke’s familie vanuit Holland hier is!
Daarna gaan we met de taxi naar het dorpje waar Lieke drie maanden gewoond heeft. Het ligt een eind buiten de stad en we rijden dezelfde weg die Lieke zo vaak gefietst heeft. We worden echt heel hartelijk ontvangen door de familie en ook zij vinden het heel leuk om met ons kennis te maken. En dat is wederzijds. Het zijn erg aardige mensen. Als we ’s avonds buiten zitten, verzamelen de kinderen uit het dorp zich om ons heen. We zijn natuurlijk hartstikke interessant. Als we wat foto’s maken, gaan ze helemaal uit hun dak!
We krijgen die avond yam te eten, een traditioneel Ghanees gerecht. Het is een soort gefrituurde aardappel, maar dan wel veel droger. We blijven nog een tijdje op de compound en praten nog wat met vader. Ook bieden we het fotoboekje aan dat Sanne gemaakt heeft, met daarin foto’s van Lieke in Nederland en Lieke in Ghana. Dat valt erg goed in de smaak; iedereen wil het zien en het wordt echt héél goed bekeken.
De volgende morgen, maandag dus, hebben we de eer kennis te mogen maken met de chief (soort van burgemeester en heel belangrijk hier). Ook wij krijgen een noot aangeboden, werkelijk niet te eten, zo bitter. Gelukkig hoeven we maar ieder een klein stukje te eten en dan is het goed. Dan mogen we zelfs met de chief en twee wijze mannen uit het dorp op de foto. We moeten wel beloven dat we die af laten drukken, zodat de chief er zelf ook een krijgt. We zullen er voor zorgen! Dan vraagt vader toestemming aan de chief om weer te gaan en daarna gaan we de school bezoeken. Dit is echt heel leuk, zeker als de kinderen een liedje voor ons gaan zingen. Als we teruglopen naar ons hutje, zijn er net twee verpleegsters gearriveerd die hier consultatiebureau komen doen. En ja, ook daar mogen we bij zijn. Wat een schattige kindjes toch allemaal…..
‘s Middags nog even naar de stad voor de foto en wat souveniertjes. Ook mogen we nog mee naar een kindje dat altijd door Lieke bezocht werd; Lieke gaat daar nog afscheid nemen. Hij vindt het niet leuk dat Lieke vertelt dat ze teruggaat naar Nederland en dus niet meer bij hem komt. Maar ja, het is niet anders. Moeder is een leuke, vriendelijke vrouw die Lieke echt heel hartelijk bedankt voor wat ze gedaan heeft.
We zijn nu ruim een week hier en ik heb het ook al tegen Lieke gezegd: ik heb echt heel veel respect voor het feit dat zij hier drie maanden gewoond heeft. Zo’n totaal ander leven en als je dan ziet hoe ze zich hier heeft aangepast, de gewoontes kent en zich hier thuisvoelt; ik ben trots op m’n dochter!!
De trotro en nog meer belevenissen……
Donderdagmorgen wilden we graag verder reizen. Omdat aan deze kant van het Volta-meer de wegen naar het noorden erg slecht zijn, zit er niks anders op weer terug te gaan naar Accra, om van daaruit door te gaan naar Kumasi.
We nemen afscheid van Big Fat Mama en haar gevolg en pakken een taxi naar het trotro-station. Daar aangekomen staat de trotro naar Accra gewoon op ons te wachten; wij stappen in, trotro zit vol en kan vertrekken. Een rit in een trotro is een belevenis op zich. We zitten met 15 personen en de nodige bagage in een toyota-busje dat in Nederland allang op de sloop zou zijn beland. Kuilen en gaten worden al slingerend ontweken. Als ie plotseling een flinke zwieper maakt om een groot gat in de weg te omzeilen, zit Marieke bijna bij haar buurman op schoot. De hele bus moet erom lachen; het ziet er ook erg grappig uit. En verder gaat het weer….
Al rijdend naar buiten kijkend, krijg je aardig wat mee van Ghana. Zoveel mensen die op en langs de weg hun bestaan hebben, ik blijf het indrukwekkend vinden! Overal, maar dan ook echt overal, zitten mensen langs de weg, lopen mensen op de weg, met spullen die ze te koop aanbieden; als dit toch je leven is!
Ook van de natuur zie je heel wat. Die is hier erg mooi; alles is groen en er groeien prachtige (palm)bomen, planten en bloemen. We rijden langs mango-bomen en bananenplantages, voor ons bijzonder om te zien.
Na vijf uur rijden zijn we weer in Accra en brengt een taxi ons naar het juiste busstation. Als we daar uit de taxi stappen, staan er in een mum van tijd een hoop mannen om ons heen die onze tassen willen dragen , natuurlijk in de hoop ons als klant binnen te slepen. Wij willen met een gewone bus naar Kumasi en er ontstaat om ons heen een ware vechtpartij tussen schreeuwende en druk gebarende mannen. Sanne wordt het beu en maakt dat even goed duidelijk: “leave us alone!!” met een behoorlijk volume. Het maakt schijnbaar indruk, want even later zitten we dan toch echt in de bus. Die wacht tot ie vol zit en dat geeft ons gelegenheid om vanuit het raampje water en crackers te kopen. Want het is hier net als overal; er wordt vanalles te koop aangeboden. Als een man schoenen voor ons raampje houdt, zegt Marieke : “No thank you, I have big foots”. Wij liggen in een deuk en ook die man kan er hartelijk om lachen. Eindelijk vertrekt de bus. Na nog maar even gereden te hebben, komen we op een weg die meer op een gravelbaan met bulten en kuilen lijkt. Het rode stof vliegt in wolken rond;zelfs alle planten langs de weg zijn rood. De buschauffeur vergeet blijkbaar dat wij met z’n vieren op de achterste bank zitten; een paar keer vliegen we echt een eind van onze bank af! Als de bus plotseling langs de kant van de weg stopt en iedereen uitstapt, denken we dat ie stukken heeft. Maar nee hoor, sanitaire stop; zowel mannen als vrouwen staan/zitten te plassen. Wij blijven maar gewoon in de bus zitten wachten…..
Intussen begint het donker te worden en het is dan ook al over 21.00 uur als we in Kumasi arriveren. Met een taxi naar ons hotel (’s middags nog even geregeld), even wat eten en dan allevier doodmoe het bed in.
Na een goede nachtrust en behoorlijk ontbijt, naar het trotro-station om weer verder naar het noorden te reizen. Ook hier zijn we blijkbaar bijzonder, ook hier willen veel mensen je aanspreken/aanraken. Gewoon negeren een doorlopen werkt goed! Even zoeken naar de juiste trotro en dan gaan we richting Karanza. Als onze rugzakken achterin liggen , kan achter de deur niet goed dicht. Geen nood; met touw kun je veel! Ik kijk tijdens de rit toch wel een paar keer achterom, maar alles gaat mee. Met een taxi reizen we het laatste stukje naar Techiman. Om een beeld te krijgen van de taxi’s hier: die van vanmiddag had 612.000 (!!!) op de teller staan en maakte af en toe rare geluiden. We denken dan ook dat wij één van zijn laatste ritjes meegemaakt hebben.
We besluiten de rest van de dag hier te blijven en onze spullen te wassen. Morgen kunnen we van hieruit naar een apenreservaat.
Ook is het lekker om een middagje rust te hebben; er komt zoveel op je af hier! Ook fijn voor onze darmen, want die protesteren af en toe. Gelukkig hebben we vanalles bij om dat te verhelpen, dus dat komt wel goed.
Jullie horen weer snel iets van ons; groeten van ons viertjes uit het verre Ghana!
PS. Reacties zijn welkom; erg leuk om die te lezen!!
Hohoe, a beautiful place to be!
Zoals gepland, zijn we dinsdag uit Accra vertrokken. 14.30 zou de bus vertrekken; dit werd uiteindelijk16.30 uur. Maar goed, we waren op weg. Zittend in de bus doe je zoveel indrukken op; echt een compleet andere wereld waarin we terecht zijn gekomen. Hoeveel mensen hier langs de weg hun spullen te koop aanbieden! Ook op de autoweg lopen ze tussen het verkeer door, staan op de middenstreep om vanalles en nog wat te verkopen: van brood en eieren tot tijdschriften en markeerstiften!! Zo gauw er ook maar een auto of bus stopt, rennen ze er op af in de hoop iets kwijt te kunnen. Heel grappig was het dat de buschauffeur op een gegeven moment langs de weg brood koopt om dat een paar minuten later aan zijn vrouw, die langs de weg staat te wachten, afgeeft. Een paar dorpen verder wordt er weer gestopt en kan de hele bus brood kopen.
Dan wordt het donker en is er weinig meer te zien. Wel lopen echt overal nog mannen,vrouwen en kinderen langs de weg. Echt in het pikkedonker! Levensgevaarlijk zou je denken, maar hier toetert de chauffeur en iedereen gaat aan de kant. En dat is dan maar goed ook, want er wordt echt geen vaart geminderd!
Uiteindelijk komen we om 21.30 uur in Hohoe aan, waar we door een beetje chagrijnige chauffeur eerst naar een verkeerd hotel worden gebracht. 'We asked for the Geduld Hotel. We've made reservations there'. Daar wordt ie niet vrolijker van, maar hij brengt ons toch naar het goede hotel.
Daar aangekomen, worden we hartelijk ontvangen door Big Fat Mama en krijgen we nog lekker warm eten.
Onze kamer is erg luxe en we slapen dan ook heerlijk. 's Morgens aan het ontbijt waan je je in een paradijsje; lekker weer, alles ziet er supermooi uit, overal vrolijke kleurtjes en muziek. En niet onbelangrijk, echt zo'n aardige mensen! Big Fat Mama regelt een taxi voor ons om ons naar de watervallen te brengen. 'He's coming soon'. Nou, dat beginnen we al aardig door te krijgen en we wachten dan ook geduldig, lezend in onze boeken op het terras.
En eindeijk, de taxi rijdt het terrein op. We treffen een erg populaire chauffeur, want hij kent iedereen en iedereen kent hem, grappig! Hij brengt ons veilig naar de plaats van bestemming.
Met een gids vertrekken we voor een tocht door de jungle naar de watervallen. We lopen tussen heel dikke bamboestruiken, bananenbomen, cacaobomen en koffieplanten (nescafe) We zien de mooiste vlinders, het is werkelijk prachtig! En dan zijn daar de watervallen; met donderend geweld komt het water naar beneden en zelfs op afstand wordt je kletsnat. Hoe mooi om te zien!!
Weer helemaal opgefrist door het water, beginnen we aan onze terugtocht. Om weer lekker klam beneden te komen. Onze chauffeur die op ons bleef wachten, ligt mooi slapend rijk te worden. Hij brengt ons weer terug naar ons hotel waar we nog een nachtje blijven slapen, om morgen weer verder te gaan. Groeten van ons vieren en tot gauw!!