Waarschijnlijk laatste verslag vanuit Tamale..

Ja, mijn laatste weekje in Tamale is dan nu toch echt aangebroken.. Ik kijk er heel erg naar uit om lekker te gaan reizen, maar het afscheid van Tamale, van mijn familie en van alle lieve en vrolijke kindjes van het werk zie ik toch wel een beetje erg tegenop! Nog maar even een weekje flink genieten van alles..

Ik heb voor ik vertrok ook nog even getuige mogen zijn van een heuse overstroming hier. Vorige week donderdag vertrok ik naar werk. Bij vertrek zag de lucht er al een beetje onheilspellend uit.. En ja hoor, tijdens mijn fietstochtje richting werk begon het te regenen. Eerst nog zacht genoeg om door te fietsen, maar op een gegeven moment begon het echt hard te regenen. En wat doen de Ghanezen dan? Stoppen met al hun bezigheden en gaan schuilen. Dus wat deed ik? Juist, stoppen met fietsen en gaan schuilen onder een afdakje langs de weg. Al snel riep een vrouw van een kapperszaakje iets verderop mij, om daar te komen schuilen. Dus ben ik daar onder de luifel gaan zitten. Gelukkig ga ik altijd goed voorbereid op pad en had ik een boek bij (altijd handig als je weer eens moet wachten) en heb ik lekker zitten lezen. Ondertussen kwam er ook nog even een vrouw door de regen aangerend die graag haar haar wilde laten doen. Op een gegeven moment begon het zo hard te regenen en waaien dat we onder de luifel ook nat werden, dus maar met zn allen naar binnen verplaatst. De jongeman die onder de luifel naast ons zat te schuilen werd ook snel naar binnen geroepen. Natuurlijk was het door alle regen lights off (geen stroom) en moesten de luiken aan de buitenkant dicht door de wind, dus we zaten in het pikkedonker. Maar behulp van wat licht van mobieltje kun het haren vlechten gelukkig gewoon doorgaan! Toch de luiken maar weer eens een keer open gedaan.. Oef, daar kwam het water aan! Het had de shopjes naast ons al bereikt en kwam nu ook onze kant op.. Op een gegeven moment stonden wij dan ook echt met onze voetjes in het water. Dus slippers uit, tarzan-skills in de strijd gooien en via de andere shopjes snel weggegaan voor we helemaal tot ons middel in het water zouden staan. Daar stond ik dan op straat met een flinke overstroming langs de weg.. Nouja, als ik er dan toch was, even dichterbij lopen om het eens goed te aanschouwen hoe zo’n overstroming in zijn werk gaat. Daar waar het water onder de hoofdweg doorstroomde, was het erg wild en stroomde het razendsnel. Op een gegeven moment was er zoveel water dat het ook over de hoofdweg heen ging en het verkeer dus helemaal vastliep. Een motorrijder was nog zo dapper om er doorheen te gaan met zijn motor. Erg dapper, maar verre van slim.. Ik was op dat momentje een stukje weggelopen van het gedeelte waar het water over de weg liep en hoorde achter me ineens allemaal mensen gillen en huilen. De motorrijder was door de sterke stroming meegesleept en is uiteindelijk verdronken.. Ben blij dat ik net op dat moment met mijn rug er naar toe gekeerd stond en dat niet meegekregen heb! Het zien van alle gillende en huilende mensen maakte al genoeg indruk.. Ik heb het trouwens nog even nagevraagd op straat, maar zo’n erge regenval met zo’n enorme overstroming was zelfs voor het regenseizoen in Ghana niet normaal. Maargoed, dat heb ik ook weer eens meegemaakt dus!

Verder zijn we afgelopen weekend uitgeweest met Wieteke en Suus. Ook daar ben ik weer een ervaring rijker geworden, een leuke ervaring deze keer! We zouden in een hotel in de stad slapen, zodat we na het uitgaan gewoon lekker naar ons bedje konden lopen. Enige probleem, alleen twee persoonskamers.. Dus dan maar lekker met zijn drieën in een twee persoonskamer, past makkelijk! Na een overheerlijke pizza sloot nog een andere vrijwilligster, die Suus kende, zich aan bij ons gezelschap om mee uit te gaan. Die had ook nog geen slaapplek, en aangezien alle kamers intussen volgeboekt waren, gingen we dan maar met z’n vieren in een twee persoonskamer. Nog eentje extra maakt dan ook niks meer uit.. Alles geïnstalleerd, klaar om richting Giddepas te gaan. Dit is een soort van club/discotheek met een rooftop. Oftewel, dansen onder de sterren en de maan! Eerst even rustig zitten, wat drinken en de kat uit de boom kijken. Want wat gaat het dansen hier anders dan in Nederland.. Mannen dansen enthousiast met elkaar, de muziek is natuurlijk heel anders en ook de manier van dansen is anders.. Na een tijdje hebben wij onszelf ook maar op de dansvloer gewaagd, maar wij als witte meisjes bleven natuurlijk niet onopgemerkt. Binnen de kortste tijd stond er een hele kluwe Ghanezen om ons heen die ons wel even de azonto (een Ghanese dans) wilden leren of wel graag een dansje met ons (of tegen ons aan) wilde maken. Na een tijdje vonden we het daarom ook tijd om even een adempauze in te lassen. Gelukkig zijn er ook nog gewoon aardige Ghanezen die je al eens ergens gezien hebben en gewoon even een praatje willen maken. Toen de muziek uit ging, zijn wij lekker naar ons hotelletje gelopen. Helemaal veilig voor alle enge mannen, want we hadden zo’n 7 Ghanezen vrienden om ons heen hangen, die ons allemaal welterusten kwamen zeggen. Toen lekker met zijn vieren in twee een-persoonsbedjes geploft en wonder boven wonder heerlijk geslapen!

Afgelopen week weer een normale werkweek gehad. Suus gaat nu met mij mee werken, ze was haar eigen schooltje zat. Is voor mij natuurlijk alleen maar gezellig! Donderdag is er nog een nieuw meisje aangesloten, die mijn kindjes gaat overnemen. Ik kan dus met een gerust hart vertrekken. Maar ik ga ze er zeker niet minder om missen! Woensdag nog even met een paar kindjes naar het zwembad, ze vinden dit erg leuk en blijven er naar vragen! Ze komen vaak ook niet verder dan hun eigen compound, dus is voor hen een hele beleving natuurlijk. Dan vertrek ik volgende week zondagmorgen met de bus naar Accra, ga dan richting het vliegveld om mijn mama, Sanne en Marieke in Ghana te verwelkomen! Dan gaan we vanaf Accra (het zuiden) een rondje naar het noorden maken en weer terug naar Accra om naar Nederland te gaan. Als we in het noorden zijn, zullen we nog naar Tamale gaan om mijn Ghanese en Nederlandse familie elkaar te laten ontmoeten. Hoef dus nog even niet echt afscheid van Tamale en mijn Ghanese familie te nemen. Dat is een zorg voor later!

Weekendje weg op z'n Ghanees

Maar weer eens een verhaaltje voor ik nog meer klachten krijg!

Een weekendje weg in Ghana verloopt natuurlijk ook op z’n Ghanees.. We hadden een heel leuk weekend uitgestippeld, maar deze is totaal anders gelopen dan verwacht. Maar laat ik even voorop stellen, we hebben enorm veel lol gehad en genoten! Het plan was om het weekend naar Bui National Park te gaan om daar nijlpaarden te gaan spotten en een kanotocht te maken.

Laten we beginnen op vrijdagmorgen.. Om 8 uur met Wieteke en Suus op het trotro-station afgesproken om de trotro richting het zuiden te nemen. Op een paar taxichauffeurs na, die dachten dat we net aankwamen en dat we nog van niks wisten, beweerden dat er écht geen trotro’s naar de plaats waar we heen wilden gingen, verliep het pakken van een trotro soepeltjes. Voor we het wisten zaten we opgepropt tussen allemaal Ghanezen en vertrok de trotro al! Een trotro vertrekt namelijk pas als ie vol zit, en dan bedoel ik ook echt vol, dus dat kan soms nog wel enige tijd duren. Maargoed, trotro reis verliep prima, op wat gebrekkige bewegingsvrijheid na. Overstap ging ook soepeltjes en voor we het wisten zaten we in de trotro richting Bui National Park.. Nouja, intussen was het toch wel 16.00. In de trotro naar Bui National Park begonnen de ‘problemen’. De trotro stopte en iedereen stapte uit. Iedereen leek te weten wat er aan de hand was, behalve wij. Na wat gelach van alle Ghanezen om onze vragende gezichten, werd het ons duidelijk toen ook wij uitstapten: lekke band, midden in de bushbush. Gelukkig hebben ze hier ruim ervaring mee en was dit binnen een kwartiertje gefikst en konden we weer verder! Half uur later staan we ineens stil midden in een dorpje, trotro nu echt kapot. Het was donker en het regende ontzettend hard. Maar we werden gerustgesteld door onze buurman, hij moest ook naar het National Park, het was nog maar 5 tot 10 minuten rijden en er werd een nieuwe trotro onze kant opgestuurd. God mag weten hoe lang dat duurt in Ghana. Maar uiteindelijk was ook die er vrij snel en duurde het warempel nog maar echt 5 tot 10 minuten tot we er waren. Aangekomen bij het park moesten we een heel stuk door de regen op modderige paadjes lopen en werden we onder een afdakje op drie stoelen neergezet. Even later kwam iemand van het park, met de mededeling: ‘Wegens de stuwdam zijn er geen nijlpaarden meer en doen we geen kanotochten meer’. Ah oke meneer, bedankt voor de mededeling, kunnen we dan nog wel iets doen in dit park? ‘Jawel hoor, ik kom jullie morgenvroeg om 6 uur ophalen voor een wandeling naar het meer en dan kunnen jullie daarna weer verder reizen als jullie willen met de middag-trotro’. Hmm oke, kan de wandeling ook een uurtje later misschien? ‘Ook prima, tot morgenvroeg om 7 uur!’. Wij nog even snel naar een kookstelletje gevraagd, we hadden gelezen dat er geen eten verkrijgbaar was in het dorpje en we dus zelf eten mee moesten nemen en daar konden koken. Wij waren hier goed op voorbereid, in het nationaal park waren ze er iets minder op voorbereid.. Maar na een tijdje was ons hele keukentje compleet en konden we lekker pasta maken met heeeeel veeeel groenten. We hebben ons die avond nog prima vermaakt met ons eigen prutje koken en dat toen maar bestempeld als het hoogtepunt van de reis. Daarna in bed gekropen om de volgende morgen vroeg op te staan voor de wandeltocht naar het meer. Volgende morgen, na een wandeltochtje van 45 minuten aangekomen bij het meer. Het uitzicht was prachtig! Toch nog een nieuw hoogtepunt van de reis! Je kon goed zien dat het water omhoog was gegaan als gevolg van de dam, het meer stond vol met bomen die half onder water stonden. Aan wal stonden allemaal houten bootjes. Wieteke vroeg voor de grap aan onze ranger: ‘Dus daar gaan we in varen?’ Even trok ie een beetje een raar gezicht, daarna zei ie dat het zeker wel kon als we dat wilden.. Als we er wel voor betaalden! Hij wilde er natuurlijk wel een slaatje uit slaan.. Maar voor omgerekend 4,50 euro voor drie personen wilden wij zeker wel in een bootje het meer op. Dit maakte het mooie uitzicht helemaal af, even een half uur genieten in het bootje! Daarna dacht onze ranger, als ik dan toch in dat bootje zit, drop ik ze even op de wal en ga ik even mijn visnetje uithalen. Dus dat werd ook nog even gedaan. Daarna weer terug gelopen naar ons verblijf, spulletjes gepakt en maar wachten tot de trotro kwam. Hij zou tussen 11.00 en 13.00 wel een keer komen (voor mam, Sanne en Marie, bereiden jullie je maar vast voor, dit gaat de hele reis zo ;) ). Daar was ook geen woord aan gelogen, tussen 12.00 en 13.00 ergens, precieze tijd ben ik kwijt (zal wel teveel aan Ghanese tijd gewend zijn geraakt..) kwam ie opdagen. Maar.. Hij zat helemaal vol! Maar al snel stapten er mensen uit, wij dachten mooi, kunnen die mooi plaats maken voor ons. Dus wij plek genomen in de trotro. Stappen alle mensen weer terug in! Hadden dus alleen even een bankje vrijgemaakt voor ons en bij hen werden de mensen van twee bankjes op een bank gepropt. Normaal in een trotro zit men al aardig opgepropt, dus kun je nagaan hoe het nu was, beetje stapelen zullen we maar zeggen. We hadden trouwens intussen besloten om naar Kumasi te gaan, een grotere stad in de buurt, waar we zaterdag heen zouden reizen, zondag een dagje chillen aan het zwembad en dan maandag terug reizen. Zo gezegd zo gedaan en rond 16.00 stonden we in Kumasi op het trotro-station. Volgende missie: het vinden van een hotel. Even in onze Bradt-guide een hotel gezocht en een taxi aangehouden. De taxichauffeur wist het hotel niet, maar al snel stonden er twee mannen bij die hem de weg wezen. Recensies van het hotel leken goed, maar bij het hotel aangekomen vroegen we naar een kamer voor drie personen, daar werd alleen kortweg ‘nee’ op geantwoord. We vonden het zo’n stomme medewerker dat we meteen omgedraaid zijn. Daar een ander hotel in de buurt uitgezocht, dachten we. Het zou op loopafstand moeten zijn, dus kaartje erbij en lopen maar. De straatnamen klopten alleen niet met de plaats waar we zouden moeten zijn, volgens de locatie van het vorige hotel.. Dan maar mensen vragen, het enige probleem van de Ghanezen is, dat geen van hen kaart kan lezen, ook niet een beetje. Dus dan maar hopen dat ze de naam van het hotel kennen. Na 5 mensen nog niks wijzer geworden.. Uiteindelijk meisje van onze leeftijd aangesproken, die wist het wel. Ze wees een kant op en zei, dan moet je even een taxi pakken. Wij vragen of het niet loopbaar was, want intussen was ons motto ‘We really feel like walking!’. Ze zei van wel, maar uiteindelijk toch maar voor de taxi gekozen. Blij toe, want lopend zou het meer dan een uur geduurd hebben waarschijnlijk. Het hotel was echt super, een kamer voor 3 met airco, warm stromend water, een wc (heel fijn als je alledrie darmproblemen hebt) en een restaurant met pizza’s.. En dat voor 11 euro per nacht! Zaterdagavond onszelf prima vermaakt in het restaurant met onze pizza’s, met een televisie die ons helemaal op de hoogte bracht van het EK. Zondag zouden we dan lekker een dagje gaan spenderen aan het zwembad. Eerst lekker uitgeslapen, ontbijtje genuttigd, spullen gepakt, bijna naar buiten gelopen tot we door de drempel ineens stil stonden.. Regen! Ons dagje zwembad viel letterlijk in het water. Toen weer opnieuw onze doelen voor het weekend bijgesteld, dagje chillen in het hotel, beetje kaarten.. Rond 16u was het droog en toen maar besloten dat we niet alleen het hotel gezien wilden hebben, dus toch maar even buiten een rondje lopen. Daarna weer terug naar het hotel, om voor de twee avond van een lekkere pizza te genieten. De volgende morgen heeeel vroeg opgestaan om een lekker luxe bus terug te kunnen pakken. Maar die zat natuurlijk vol, dan maar terug naar het hotel om toch maar een ontbijtje te nuttigen. We werden wel even raar aangekeken, maar geen probleem, we konden lekker ontbijten. Toen verder gezocht of we niet anders dan met een trotro terug konden. Gelukkig een bus gevonden die naar Tamale reed, iets minder luxe, maar luxer dan een trotro in ieder geval. Uiteindelijk helemaal gaar om 18.00 in Tamale gearriveerd. Waar bij thuiskomst mijn zusje helemaal blij begon te lachen en haar moeder begon te roepen dat ik weer terug was, en daarna blij op me af kwam rennen om me te knuffelen. Ook al ga je van luxe weer naar primitief, thuiskomen blijft erg leuk en voelt ook echt een beetje als thuiskomen!

Genieten, genieten, genieten..

Daar lig je dan, net lekker in bed gekropen na een filmavondje met de familie. Vanavond stond 'the lion king' op het programma. Waar kun je die nou beter kijken dan in Afrika! Ik heb genoten!Afgezien van enorme insecten (6 bij 3 centimeter groot) die het af en toe wilden verstoren.. Mijn zus ging erachter aan om hem te doden en vertelde erbij dat ze die insecten roosteren en opeten, 'you will like it!'. Uhu, dat zal wel, ik kom hem eerst wel even van dichterbij bekijken.. Waarop ik snel weer terugdeinsde en riep: 'NOOO, I won't like it!'. Wat voor een enorm lachsalvo in de hele familie zorgde en uiteindelijk ook ik er hard om kon lachen. Daarna werd het verhaal ook nog eens aan iedereen verteld die binnen kwam lopen.. Desondanks heb ik de rest van de film kunnen genieten :)

Genieten, dat doe ik hier steeds meer, naarmate ik hier langer zit en me nu intussen wel echt helemaal thuis voel. Ik kan meelachen als ze me 'uitlachen' net zoals vanavond met het insecten-incident. Dit 'uitlachen' komt regelmatig voor als mijn moeder me iets probeert te vertellen of vragen. Aangezien ze alleen Dagbani spreekt, kijk ik eerst haar vragend aan en draai ik daarna mijn hoofd naar een van mijn zussen, om die vragend aan te kijken voor een Engelse vertaling. Dit zorgt vaak ook al voor aardig wat gelach bij heel de familie. Eerst voelde het als uitlachen, maar ik lach nu vrolijk mee. Verder ben ik de laatste tijd aan het helpen van het koken van mijn eigen maaltje. Eigen maaltje, want mijn familie eet elke avond TZ, de befaamde maïspap. Ik denk dat mijn familie op de hoogte is van het feit dat deze niet echt gewaardeerd wordt door de Westerse mens, dus ik krijg meestal fried yam (gefrituurde soort aardappel) of rijst. De laatste tijd word ik dus door mijn moeder betrokken bij het maken ervan.. En ook die uitleg gaat in Dagbani, gepaard met handen en voeten en de kleine, kleine beetjes Dagbani die ik spreek en de net zo'n kleine beetjes Engels die zij spreekt. Gisteren ook meegeholpen met het inpakken van meel dat ze later op straat verkopen.

Ook het op straat fietsen is vaak genieten, als je hoofd ernaar staat in ieder geval. In mijn dorp bij vertrek begint het al, mijn moeders zeggen dan 'Nawoeni lapsana', wat 'God moge je een goede dag geven' betekent. Waarop ik dan weer 'Ami!' antoord. Dan pak ik mijn fietsje en fiets ik mijn dorp uit naar de grote weg. In mijn dorpje zelf wenst iedereen elkaar goedemorgen: 'Desba!.' Het antwoord hierop is 'Naaa'. En ook vaak op de grote weg als iemand je passeert word je goedemorgen gewenst. Ook de kinderen roepen altijd vrolijk naar je: 'Siliminga, hellooooo!'. Siliminga betekent blanke in het Dagbani, en dit is totaal niet negatief bedoeld. De kinderen lijken alleen onvermoeibaar en lijken ook niet door te hebben dat álle kinderen dit al naar je roepen. Maar bij het merendeel zwaai ik op zijn minst naar ze en in een goede bui, of bij enorm schattige kindjes, roep ik ook nog 'hello' terug. Het leuke is dat als ik mijn dorpje binnen kom fietsen na werken, er een hele troep spelende kinderen zich onder de boom bevindt waar ik langs moet fietsen, en deze ook altijd allemaal vrolijk beginnen te zwaaien en roepen als ze me in het vizier krijgen. Zo wil ik in Nederland ook wel elke dag thuis komen!

Ook op het werk blijft het nog steeds genieten. Ik geniet het meest van het moment waarop de kindjes je in het oog krijgen als je net aan komt fietsen en enthousiast vele geluiden en bewegingen beginnen te produceren. Bij een jongetje gaat dit helaas niet op, die is bang van blanke mensen.. Nicholas, de projectleider, heeft bedacht dat dit verholpen moet worden, omdat het wel eens zo zou kunnen zijn dat ie een keer geopereerd moet worden door een blanke arts. Hij moet dus van zijn fobie af en ik mag dit proberen te verhelpen! De eerste keer voelde ik me echt een monster, het jochie was helemaal in paniek. De laatste tijd krijg ik bij binnenkomst een high five, al is dat na enig aansporen van zijn moeder, maar het is iets. Hij blijft wel opvallend enthousiast als ik aanstalten maak om weer te vertrekken!

En hier in Ghana kan ik zelfs genieten van de enorme regenbuien! Deze zijn namelijk een erg aangename verkoeling. Helaas gaan deze regenbuien vaak gepaard met enorme windhozen en ligt verkeer, werk en alles stil, omdat het vaak gewoonweg te gevaarlijk is om op straat te lopen of fietsen. Wat wel weer resulteert in knus schuilen samen met Ghanezen in een winkeltje langs de straat als de regen je overvalt..

Oke, om het lange verhaal dus kort te maken, ik vermaak me hier nog prima! Ik mis Nederland (nog) helemaal niet, afgezien van een persoon in speciaal dan.. Nog vijf weekjes mag ik van mijn kindjes op het werk genieten en daarna nog drie weken lekker reizen, en dan terug naar mijn eigen kikkerlandje. Ik ben nu al op de helft, wat gaat het snel!

Olifanten, apen, antilopen, waterbuffels..

Ja, deze dieren waren voor ons de normaalste zaak van de wereld afgelopen weekend! Afgelopen weekend heb ik samen met vier andere vrijwilligers doorgebracht in Mole National Park. Het was een heerlijk en indrukwekkend weekend!

Beginnend bij vertrek. Afgelopen vrijdag moesten we om 14u op het busstation zijn om de bus te pakken. Kaartjes moest je daarentegen al om 5 uur ‘s morgens halen... Daarvoor hadden wij de enige man, die ons naar Mole gezelschap ging houden, maar even ingeschakeld, het was dan nog donker en voor ons als meisjes echt niet veilig op straat. Een mooie bijkomstigheid was dat we wat langer konden slapen dan! In de middag waren we netjes voor 14u op het busstation. We waren er al op voorbereid dat de bus waarschijnlijk pas rond 17u ging vertrekken, maar je kunt het natuurlijk niet riskeren om pas om 17u aan te komen kakken. Gelukkig vertrok de bus in ons geval ‘al' om 16u. Rond 21u kwamen we in Mole aan. Even gekletst en toen lekker gaan slapen, want de volgende dag stond er om half 7 's ochtends de walkingsafari op het programma! Onderweg naar het verzamelpunt kwamen we de eerste dieren al tegen, pumba's! Oftewel, wrattenzwijnen. Maargoed, na opgedeeld te zijn in groepen gingen we dan de bushbush in! Na een hele tijd gelopen te hebben en af en toe wat antilopes te hebben zien wegschieten, maar verder niet veel gezien te hebben, zakte de moed me een klein beetje in de schoenen. Maar bij het oversteken van de weg leek het wel alsof de ranger een tip kreeg van de mensen in het busje, want hij liep ineens in een stevige pas heel zeker een richting uit. En ja hoor, even later zagen we takken die afgebroken waren, en nog even later de afdrukken van de olifantenpoten in het gras. En na nog een stukje lopen was daar dan de eerste olifanten in de verte! Uiteindelijk bleken er daar vijf te staan en konden we tot zo'n 10 tot 15 meter afstand komen, erg mooi! Maar een trompetterende olifant van zo dichtbij is toch wel een beetje angstaanjagend, helemaal wanneer de ranger net heeft verteld wat voor signalen een olifant afgeeft als hij je waarschuwt dat je te dichtbij bent gekomen.. Eerst op de grond stampen met zijn poot, met zijn oren flapperen en tenslotte trompetteren, liet de olifant dit rijtje nou precies afwerken. Een schoolklas Ghanese kinderen zette het op een rennen en wij deinsden ook behoorlijk terug. Gelukkig was daar onze stoere ranger die zei dat we rustig moesten blijven en daarbij heeft hij ook een geweer bij voor echte noodgevallen. Nadat de rust was wedergekeerd zijn we weer teruggelopen naar het hotel om een lekker ontbijtje te nuttigen en ons daarna lekker bij het zwembad te settelen, met een super uitzicht over het park. Althans, we dachten ons rustig te kunnen settelen aan het zwembad. Deze rust werd bruut verstoord door een baviaan die plotseling voor onze neus stond en het had gemunt op het eten bij het tafeltje naast ons. Een baviaan zo'n 10 centimeter van je verwijderd is nog angstaanjagender dan een trompetterende olifant! Gelukkig was er een stoere man die wist hoe hij moest handelen en heeft de baviaan met een parasolstok weggejaagd. En hij gaf ons de handige tip dat bavianen niet van water houden, oftewel, het zwembad inspringen wanneer er weer eentje is. Toch was het het eerste uur na deze ervaring nog redelijk moeilijk om rustig een boekje te lezen zonder bij elk klein geluidje in het zwembad te willen springen. Maargoed, de rest van de dag nog redelijk rustig doorgebracht. 'S Avonds mijn eerste biertje hier in Ghana opgehad en om 1 uur naar bed gegaan, wat hier enorm laat is.. Volgende morgen was ik samen met Simone toch om half 7 alweer wakker. Of ik mee naar het uitkijkpunt ging.. Prima, ik kon toch niet meer slapen. Na een kwartiertje kwamen daar de eerste olifanten tevoorschijn om een bad te nemen. In totaal kwamen er 11 olifanten om te badderen, de hele morgen tot vroeg in de middag. Mooi uitzicht dus vanaf het zwembad de hele dag.. Ik ben ook nog zo dapper geweest om foto's te nemen van de bavianen, om jullie te laten zien hoe groot ze zijn, om daarna heel snel het zwembad in te springen!
's Middags hadden we een jeepsafari op de planning staan. Met zijn vijven op het dak van de jeep twee uur lang rondjes door het park rijden, niet verkeerd dus! Ook weer flink wat dieren gespot, dit keer heel veel soorten antilopes, apen, pumba's en waterbuffels, wat heel uitzonderlijk was, onze chauffeur had ze nog nooit gezien namelijk. En natuurlijk een overweldigend uitzicht! Na twee uur gehobbel en een pijnlijke kont mochten we weer van de jeep af. Nog even lekker gegeten, met Ted gebeld tussen de antilopes, hoe romantisch.. En daarna mijn bed in, de bus vertrok vanmorgen om 4 uur! Vanmorgen ook weer op tijd in Tamale aangekomen en ons avontuur zat er weer op.. Weer terug naar het dagelijkse leventje hier, na welkom te zijn geheten door mijn vader en twee moeders. Het thuiskomen blijft toch ook erg leuk..

Foto's volgen, maar ik heb op dit moment niet genoeg tegoed om ze te plaatsen. Maar geen zorgen, ik maak jullie graag jaloers, dus ze zullen er snel op staan!

Het leven hier begint 'normaal' te worden..

Afgelopen weekend heb ik pannenkoeken gebakken voor de hele familie! Ze kenden dit natuurlijk al van andere vrijwilligers en vinden het erg lekker. Dus ik ben zaterdagmiddag vanaf het zwembad op tijd naar huis gegaan om genoeg pannenkoeken te kunnen bakken voor de hele familie. De families zijn hier namelijk wel iets groter dan we in Nederland gewend zijn. Ik ben in totaal twee en een half uur bezig geweest met bakken, op kooltjes, maar wel in een normale koekenpan! Het bakken gaf toch wel enorm veel bekijks van de kindjes in de buurt. Dit maakte het wel een stuk gezelliger! De rest van het weekend ben ik eigenlijk bijna alleen maar bij het zwembad geweest. Een erg aangename verkoeling na een weekje werken!
Gisteren zijn we met een paar kindjes van mijn werk gaan zwemmen. Twee kindjes die ik bezoek en twee kindjes die ik niet bezoek. Het vertellen aan Sedat dat we gingen zwemmen was al een feest op zichzelf. Hij vindt zwemmen erg leuk en reageerde dan ook enorm enthousiast! Gelukkig hoefde hij nog maar een nachtje te slapen voor het zover was. Lieke en Esmee hebben de kindjes in de stad opgepikt met een taxi en ik stond ze, samen met Simone en Suus, op te wachten bij het zwembad. We hadden wat hulp ingeschakeld, omdat het anders niet mogelijk was om zoveel kindjes mee te nemen. Na omgekleed te hebben, konden we dan lekker het water in! Gelukkig begon het zonnetje intussen ook te schijnen, want 's morgens was het maar bewolkt en winderig. De kindjes hebben een erg leuke dag gehad in het zwembad, en dus ik ook!

Verder ben ik bezig om een project voor in de middag te zoeken. Ik bezoek elke dag vier kindjes en ben vaak alleen de ochtend daarmee bezig en ben altijd voor 14u klaar. Ik heb Nicholas (van het project) al een paar keer aangekaart dat ik meer kindjes kan en wil bezoeken, maar dat gaat natuurlijk op het Ghanese tempo.. Daar gingen we wel naar kijken (wat betekent dat ik op dat moment op zijn minst nog een week moet wachten) als Lieke en Esmee weg zijn. Ze hebben volgende week vrijdag hun laatste werkdag. Dan zou ik dus alweer twee weken verder zijn. Dus ook maar even een mailtje naar Nederland gestuurd en op kantoor hier aangekaart dat ik mezelf in de middag nuttig wil maken. Morgenvroeg moet het dan als het goed is eindelijk zover zijn, we gaan naar een naschoolse opvang om daar te bespreken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Ik ben al twee weken bezig om iets voor de middag te zoeken, dus misschien kunnen jullie je dan iets bij het Ghanese tempo voorstellen..

Het laatste weekend van mei hebben we een weekend naar Mole Nationaal Park gepland, oftewel: olifanten spotten! Ik ga samen met vier andere vrijwilligers en kijk er erg naar uit!

En bedankt voor alle leuke reacties weer!
@Berian: Mijn jurk is al een tijdje klaar, maar zit te strak bij mijn oksels, dus moet hem al drie weken laten vermaken eigenlijk. Ik ben besmet door het Afrikaanse tempo denk ik..
@Petra: Moederdag kennen ze hier schijnbaar wel, maar bij mij werd er helemaal niks aan gedaan.

Weekendje weg

Zo maar weer eens tijd om een blog te plaatsen! Hoe is het in Nederland met iedereen? :)

Ik ben net terug van een heerlijk weekendje weg! Ik zal trouwens eerst eens even, na wat vragen, vertellen wat ik hier precies doen. Ik werk hier voor het project 'Vrienden van Kassim'. Dit is een project wat zich inzet voor verstandelijk en lichamelijk beperkte kinderen die thuis wonen. Een deel van deze kindjes bezoek ik, grotendeels verstandelijk beperkte kindjes, omdat ik geen fysiotherapeut of iets dergelijks ben. Het niveau tussen de kindjes verschilt behoorlijk en dus ook mijn bezigheden met de kindjes verschillen best wel. Bij sommige kun je wel aan hun geestelijke ontwikkeling werken, door bijvoorbeeld memory te spelen, een puzzel te maken of hun motoriek met behulp van bijvoorbeeld kralen rijgen te verbeteren. En bij sommige kindjes kun je niet veel meer doen dan gewoon wat aandacht geven en ze een leuk uurtje bezorgen. Maar ook dat is erg dankbaar om te doen! Niet alle ouders geven hun kind namelijk de aandacht en verzorging die ze nodig hebben. Niet alle kindjes zijn dus even fris gewassen als we komen, maar hun glimlach en vrolijkheid maakt dat vaak wel weer goed :)

Vorige week een 'gewone' werkweek gehad en dit weekend een weekendje weg dus! Met twee vrijwilligsters van mijn organisatie en mijn twee collega's van het project zijn we naar het 'hand-in-hand' project geweest. Een project opgezet voor verstandelijk beperkte kinderen. Het is een soort van dorpje waar de kinderen zijn ondergebracht en ze in kleine groepjes met hun begeleiders leven. Ze hebben hier hun dagprogramma. Het is dus ook mogelijk om hier als gast te verblijven, rond te kijken, met de kindjes te spelen en het als uitvalsbasis gebruiken om uitstapjes te maken. Zaterdagmorgen zijn we vroeg vertrokken, half 7 op het busstation! Daar een trotro gepakt. Oftewel van 7u uur tot 13u met je knieën in je nek. De weg is dan wel geasfasteerd, maar heeft helaas ook het nodige aantal gaten, waardoor je alsnog het hobbeleffect krijgt. We waren blij toen we onszelf om 13u weer uit de kreukels konden halen! Rond 14u op het project aangekomen, geluncht en uitgerust van de reis. Hoewel uitrusten er niet echt bij zit tussen de kindjes. Ze komen meteen op je af rennen en op je klimmen, gepaard met de nodige viezigheid en hoeveelheden kwijl. Desondanks toch wel vermakelijk en schattig! Lekker gegeten daar, eindelijk weer wat groenten gekregen, waren we erg blij mee! Toen op tijd in bed, de volgende dag hadden we een druk programma, op naar de Kintampo waterval en de aapjes! Na ontbeten te hebben gingen we met onze privé-taxichauffeur (jaja, zo slecht hebben we het hier niet, kostte ook maarliefst 7 euro per persoon) op naar de aapjes. Na wat bananen gekocht te hebben om te voeren, gingen we het bos in. We deden in ieder geval een poging, want bij de ingang bleven we al snel hangen door de vele aapjes die op ons afkwamen. Hier zijn we al een groot deel van onze bananen kwijtgeraakt aan de aapjes. Erg leuk om deze kleine, schattige aapjes te voeren! Er was ook nog een andere soort aap in het bos, de zwarte-witte colobus aap, deze hebben we alleen op afstand gezien, ze zijn te schuw om dichtbij te komen. Gelukkig hebben we ons goed met de mona-aapjes kunnen vermaken! Ze hebben zelfs een apenkerkhof in het bos! Nadat alle bananen op waren en we alles gezien hadden, konden we richting de waterval vertrekken. Erg mooi om te zien! Tevens mijn eerste ervaring met een slang in Ghana, of eigenlijk uberhaupt mijn eerste ervaring met een slang in het algemeen.. Gelukkig bleef ie rustig op zijn plaats zitten. Daarna teruggekeerd naar onze verblijfplaats om nog even te voetballen met de kids en te genieten van een douche (geen emmer dus!) in de openlucht, geen overbodige luxe na al dat gewandel en gevoetbal met kwijlende kinderen. Ook onze wc (geen gat dus!) was in de openlucht.. Wie kan nou zeggen dat ie in het volle maanlicht op de wc heeft gezeten!

Nu zijn we dan, na een enerverende trotro-tocht naar huis met een geit tussen mijn voeten, weer veilig thuis aangekomen! Morgen weer op naar mijn eigen kwijlende, maar hele lieve kindjes :)

Foto's volgens snel!

Update

Leuk die interesse van alle kanten! Ik zal maar weer eens een update plaatsen.

Vorige week de hele week 'gewerkt'. Woensdag ben ik nog meegelopen met de andere twee vrijwilligsters die op het project zaten. Donderdag waren ze helaas beide ziek en ik was nog niet in staat om de kindjes zelf te vinden. Dus ik naar kantoor gebeld om te vragen of er wat anders was wat ik kon doen, want ik had geen zin om de hele dag uit mijn neus te gaan zitten eten. Ja hoor, er was wel wat te doen en ik kon naar kantoor komen. Eenmaal op kantoor aangekomen, eerst een beetje niks gedaan.. Daarna kon ik wel helpen om de 'administratie' op orde te brengen. Er moesten wat afschriften en andere dingen op volgorde van datum gelegd worden. Hier hebben we ongeveer anderhalf uur over gedaan, met de nodige pauzes tussendoor. Acheraf bleek dit al het werk voor die dag te zijn geweest. Razak, jongen van kantoor, vroeg me daarna of ik hem wat kaartspellen kon leren. Prima, dus ik even mijn stokken kaarten opgehaald. Ik heb hem pesten en duizenden geleerd, en hij heeft mij een Ghanees kaartspel geleerd. Daarna nog buiten een beetje zitten chillen, met andere vrijwilligers die van werk terug kwamen en dat was mijn 'werkdag', een typisch Afrikaanse werkdag volgens mij.

Vrijdag ben ik twee kindjes alleen gaan bezoeken, naar deze twee kindjes wist ik de weg inmiddels wel. Spannend voor de eerste keer alleen, ook nog eens met allemaal nieuw materiaal voor hen! Eerst naar Mufiz, met hem kun je nog echt wel wat dingen doen. Zoals memory, proberen te tellen, puzzelen en hij moet sowieso altijd beenspieroefeningen doen en lopen tussen de loopbrug. Gelukkig vond hij al het nieuwe materiaal wel interessant en viel het in goede aarde! Ook het feit dat ik alleen kwam, nu al, leek voor hem niet echt een probleem te zijn. Misschien komt het omdat ze weten dat blanken eigenlijk altijd lief voor hen zijn. Daarna naar Rachid, die kun je bij wijze van spreke nog blij maken met een zandkorrel. Een beetje zingen, wat kralen voor de dag toveren, een doek over zijn hoofd en dan de ballon als hoogtepunt. Hij lag helemaal dubbel. Dus ook bij hem ben ik wel goedgekeurd volgens mij!

Elke avond ben ik voor het donker bij mijn gastgezin en spendeer ik de avond daar. Meestal door wat te kijken bij het koken, proberen te helpen, spelen met de kindjes en praten met mijn vader. Meestal lig ik er ook al vroeg in! Vanmorgen even mijn kleren gewassen, dat is toch nog wel even wennen en vooral veeeeel werk met de hand! Maar nu weer lekker ontspannen in het zwembad met zusje.

Liefs!

Eindelijk gewerkt!

Ten eerste, echt super leuk al jullie reacties! Ik kan niet op allemaal reageren, maar vind het erg leuk om ze te lezen voor het slapen gaan :) Verder iedereen heel erg bedankt voor de extra fotoruimte. En ome Ben, natuurlijk is het goed als je mijn foto's gebruikt, vind ik alleen maar leuk!

Dan nu mijn verhaal:

We zijn weer een paar dagen verder. Heb weekend gehad en twee dagen gewerkt nu. Zaterdag zijn we 's morgens even met alle vrijwilligers Tamale ingegaan, om daar te verdwalen. We dachten de weg al een beetje te kennen, niet dus. Dat wordt nog even oefenen! Daarna even bij luxury, een tentje waar je zowel westers als ghanees kunt eten en waar het rustig is, even rustig gezeten wat gegeten en gedronken. Af en toe is het heerlijk om even gewoon rustig te kunnen zitten, na al die drukte en warmte in de stad.

Zondag is Simone 's morgens naar mij gekomen om mijn plekje te bekijken. Mijn vader had me de dag ervoor al gevraagd of ie me zondag kon voorstellen aan de chief, dat had ie vrijdag ook al gevraagd. Ik kon het dus niet maken om nog een keer weg te gaan zonder te chief te ontmoeten. Eerst een rondleiding door het dorp in de brandende zon! Wel leuk om heel het dorp een keer te zien. Daarna gingen we naar de chief. Het was traditie hier om de chief 4 cedi te geven (circa 1 euro 80) en zijn assistent 1 cedi (0,42 euro), dus deden we maar mee aan deze traditie. De chief lag op een soort verhoging en wij zaten op een bankje voor hem. Je mag hem niet te veel in de ogen kijken, je mag je benen niet kruisen en vast nog meer dingen die niet mogen, maar die weet ik zo niet. Verder zaten Simone en ik een beetje op dat bankje, mijn vader was met de chief aan het praten. Daarna kregen we een noot te eten, werd iets in de trant van 'cocanut' genoemd. Dit was voor de chief en zijn staff erg lachwekkend, want zij braken hem zonder moeite in tweeen, terwijl Simone en ik zaten te klungelen. Na ons een tijdje te hebben laten zweten, heeft mijn vader hem maar voor ons in tweeen gebroken. Na de eerste hap hadden Simone en ik dezelfde gedachte: 'Hoe krijgen we deze noot helemaal weggewerkt?' Hij was echt enorm vies! Gelukkig was het verplicht om, voordat je ging, een foto te maken. Liet ik nou net mijn camera niet bij me hebben en moest ik deze gaan halen, kon ik mooi even meteen een stuk noot in de bosjes lozen! Toen ik terug kwam met mijn camera, kwam Simone met het verlossende woord, mijn vader had haar vertelt dat we niet verplicht waren de noot helemaal op te eten, wat een opluchting! Na de foto kregen we toestemming om weer weg te gaan, hier moet de chief eerst toestemming voor geven. Daarna wilden we naar een ander zwembad gaan. Geen goed idee, het bad zat vol gillende en drukke Ghanese kinderen die op elke blanke afvlogen. Na een tijdje het aangekeken te hebben, besloten dat we toch echt geen zin hadden om daar tussen te springen, ondanks de hitte. Toen kwam het volgende probleem, het zoeken van het broertje van Julie. Deze was mee en lag inmiddels in het zwembad. Maar ga maar eens een Ghanees tussen tientallen andere Ghanezen zoeken.. Na drie rondjes rond het zwembad lopen en roepen en na het inschakelen van de badmeester was hij dat toch eindelijk gevonden en konden we vertrekken! Weer naar de luxury om daar dan maar wat af te koelen. Daarna naar gastgezin om rustig te eten en wat te zitten.

Maandag was het dan zover, ik zou gaan werken! Om tien uur Nicholas ontmoet. HIj vertelde me dat er twee Nederlandse meisjes op het project zaten, dat deze heel hard werkten en zij mij alles zouden laten zien. Zo gezegd, zo gedaan. Maandag zijn we naar twee jongens geweest. Twee hele leuke jongetjes en erg leuk om mee te werken. Vandaag weer gewerkt en zijn langs vier kinderen geweest. Bijna allemaal hebben ze zowel een verstandelijke als een lichamelijke beperking. Het verschil in niveau tussen de kindjes is erg groot. De een proberen ze tellen aan te leren en met een jongetje met de syndroom van down kun je niet veel meer doen dan knuffelen en wat aandacht geven.. Hij heeft geen aandacht voor speelgoed en wil vaak alleen erg graag knuffelen. Zijn ouders verwaarlozen hem ook en zien niet in dat sociaal contact goed voor hem is. De meeste kinderen worden trouwens een beetje verwaarloosd.. Dat is erg vervelend en jammer om te zien. Want als de ouders zouden inzien dat de oefeningen die we doen, belangrijk voor ze zijn en de ouders ze ook regelmatig zouden herhalen, zouden deze kindjes allemaal al veel verder zijn geweest! Vanmorgen waren we bij een jongen die niet kon praten, alleen zijn moeder begrijpt hem en ze heeft ook het beste met hem voor. Dat is dan des te leuker om te zien! Dus op het werk ook weer genoeg indrukken opgedaan. Hoewel het erg ver fietsen is en het warm is, en ik me door deze combinatie niet elke dag helemaal fit voel, heb ik toch alweer erg veel zin om morgen weer die vrolijke gezichtjes te zien!

Liefs!