Ten eerste, echt super leuk al jullie reacties! Ik kan niet op allemaal reageren, maar vind het erg leuk om ze te lezen voor het slapen gaan :) Verder iedereen heel erg bedankt voor de extra fotoruimte. En ome Ben, natuurlijk is het goed als je mijn foto's gebruikt, vind ik alleen maar leuk!

Dan nu mijn verhaal:

We zijn weer een paar dagen verder. Heb weekend gehad en twee dagen gewerkt nu. Zaterdag zijn we 's morgens even met alle vrijwilligers Tamale ingegaan, om daar te verdwalen. We dachten de weg al een beetje te kennen, niet dus. Dat wordt nog even oefenen! Daarna even bij luxury, een tentje waar je zowel westers als ghanees kunt eten en waar het rustig is, even rustig gezeten wat gegeten en gedronken. Af en toe is het heerlijk om even gewoon rustig te kunnen zitten, na al die drukte en warmte in de stad.

Zondag is Simone 's morgens naar mij gekomen om mijn plekje te bekijken. Mijn vader had me de dag ervoor al gevraagd of ie me zondag kon voorstellen aan de chief, dat had ie vrijdag ook al gevraagd. Ik kon het dus niet maken om nog een keer weg te gaan zonder te chief te ontmoeten. Eerst een rondleiding door het dorp in de brandende zon! Wel leuk om heel het dorp een keer te zien. Daarna gingen we naar de chief. Het was traditie hier om de chief 4 cedi te geven (circa 1 euro 80) en zijn assistent 1 cedi (0,42 euro), dus deden we maar mee aan deze traditie. De chief lag op een soort verhoging en wij zaten op een bankje voor hem. Je mag hem niet te veel in de ogen kijken, je mag je benen niet kruisen en vast nog meer dingen die niet mogen, maar die weet ik zo niet. Verder zaten Simone en ik een beetje op dat bankje, mijn vader was met de chief aan het praten. Daarna kregen we een noot te eten, werd iets in de trant van 'cocanut' genoemd. Dit was voor de chief en zijn staff erg lachwekkend, want zij braken hem zonder moeite in tweeen, terwijl Simone en ik zaten te klungelen. Na ons een tijdje te hebben laten zweten, heeft mijn vader hem maar voor ons in tweeen gebroken. Na de eerste hap hadden Simone en ik dezelfde gedachte: 'Hoe krijgen we deze noot helemaal weggewerkt?' Hij was echt enorm vies! Gelukkig was het verplicht om, voordat je ging, een foto te maken. Liet ik nou net mijn camera niet bij me hebben en moest ik deze gaan halen, kon ik mooi even meteen een stuk noot in de bosjes lozen! Toen ik terug kwam met mijn camera, kwam Simone met het verlossende woord, mijn vader had haar vertelt dat we niet verplicht waren de noot helemaal op te eten, wat een opluchting! Na de foto kregen we toestemming om weer weg te gaan, hier moet de chief eerst toestemming voor geven. Daarna wilden we naar een ander zwembad gaan. Geen goed idee, het bad zat vol gillende en drukke Ghanese kinderen die op elke blanke afvlogen. Na een tijdje het aangekeken te hebben, besloten dat we toch echt geen zin hadden om daar tussen te springen, ondanks de hitte. Toen kwam het volgende probleem, het zoeken van het broertje van Julie. Deze was mee en lag inmiddels in het zwembad. Maar ga maar eens een Ghanees tussen tientallen andere Ghanezen zoeken.. Na drie rondjes rond het zwembad lopen en roepen en na het inschakelen van de badmeester was hij dat toch eindelijk gevonden en konden we vertrekken! Weer naar de luxury om daar dan maar wat af te koelen. Daarna naar gastgezin om rustig te eten en wat te zitten.

Maandag was het dan zover, ik zou gaan werken! Om tien uur Nicholas ontmoet. HIj vertelde me dat er twee Nederlandse meisjes op het project zaten, dat deze heel hard werkten en zij mij alles zouden laten zien. Zo gezegd, zo gedaan. Maandag zijn we naar twee jongens geweest. Twee hele leuke jongetjes en erg leuk om mee te werken. Vandaag weer gewerkt en zijn langs vier kinderen geweest. Bijna allemaal hebben ze zowel een verstandelijke als een lichamelijke beperking. Het verschil in niveau tussen de kindjes is erg groot. De een proberen ze tellen aan te leren en met een jongetje met de syndroom van down kun je niet veel meer doen dan knuffelen en wat aandacht geven.. Hij heeft geen aandacht voor speelgoed en wil vaak alleen erg graag knuffelen. Zijn ouders verwaarlozen hem ook en zien niet in dat sociaal contact goed voor hem is. De meeste kinderen worden trouwens een beetje verwaarloosd.. Dat is erg vervelend en jammer om te zien. Want als de ouders zouden inzien dat de oefeningen die we doen, belangrijk voor ze zijn en de ouders ze ook regelmatig zouden herhalen, zouden deze kindjes allemaal al veel verder zijn geweest! Vanmorgen waren we bij een jongen die niet kon praten, alleen zijn moeder begrijpt hem en ze heeft ook het beste met hem voor. Dat is dan des te leuker om te zien! Dus op het werk ook weer genoeg indrukken opgedaan. Hoewel het erg ver fietsen is en het warm is, en ik me door deze combinatie niet elke dag helemaal fit voel, heb ik toch alweer erg veel zin om morgen weer die vrolijke gezichtjes te zien!

Liefs!