Daar lig je dan, net lekker in bed gekropen na een filmavondje met de familie. Vanavond stond 'the lion king' op het programma. Waar kun je die nou beter kijken dan in Afrika! Ik heb genoten!Afgezien van enorme insecten (6 bij 3 centimeter groot) die het af en toe wilden verstoren.. Mijn zus ging erachter aan om hem te doden en vertelde erbij dat ze die insecten roosteren en opeten, 'you will like it!'. Uhu, dat zal wel, ik kom hem eerst wel even van dichterbij bekijken.. Waarop ik snel weer terugdeinsde en riep: 'NOOO, I won't like it!'. Wat voor een enorm lachsalvo in de hele familie zorgde en uiteindelijk ook ik er hard om kon lachen. Daarna werd het verhaal ook nog eens aan iedereen verteld die binnen kwam lopen.. Desondanks heb ik de rest van de film kunnen genieten :)

Genieten, dat doe ik hier steeds meer, naarmate ik hier langer zit en me nu intussen wel echt helemaal thuis voel. Ik kan meelachen als ze me 'uitlachen' net zoals vanavond met het insecten-incident. Dit 'uitlachen' komt regelmatig voor als mijn moeder me iets probeert te vertellen of vragen. Aangezien ze alleen Dagbani spreekt, kijk ik eerst haar vragend aan en draai ik daarna mijn hoofd naar een van mijn zussen, om die vragend aan te kijken voor een Engelse vertaling. Dit zorgt vaak ook al voor aardig wat gelach bij heel de familie. Eerst voelde het als uitlachen, maar ik lach nu vrolijk mee. Verder ben ik de laatste tijd aan het helpen van het koken van mijn eigen maaltje. Eigen maaltje, want mijn familie eet elke avond TZ, de befaamde maïspap. Ik denk dat mijn familie op de hoogte is van het feit dat deze niet echt gewaardeerd wordt door de Westerse mens, dus ik krijg meestal fried yam (gefrituurde soort aardappel) of rijst. De laatste tijd word ik dus door mijn moeder betrokken bij het maken ervan.. En ook die uitleg gaat in Dagbani, gepaard met handen en voeten en de kleine, kleine beetjes Dagbani die ik spreek en de net zo'n kleine beetjes Engels die zij spreekt. Gisteren ook meegeholpen met het inpakken van meel dat ze later op straat verkopen.

Ook het op straat fietsen is vaak genieten, als je hoofd ernaar staat in ieder geval. In mijn dorp bij vertrek begint het al, mijn moeders zeggen dan 'Nawoeni lapsana', wat 'God moge je een goede dag geven' betekent. Waarop ik dan weer 'Ami!' antoord. Dan pak ik mijn fietsje en fiets ik mijn dorp uit naar de grote weg. In mijn dorpje zelf wenst iedereen elkaar goedemorgen: 'Desba!.' Het antwoord hierop is 'Naaa'. En ook vaak op de grote weg als iemand je passeert word je goedemorgen gewenst. Ook de kinderen roepen altijd vrolijk naar je: 'Siliminga, hellooooo!'. Siliminga betekent blanke in het Dagbani, en dit is totaal niet negatief bedoeld. De kinderen lijken alleen onvermoeibaar en lijken ook niet door te hebben dat álle kinderen dit al naar je roepen. Maar bij het merendeel zwaai ik op zijn minst naar ze en in een goede bui, of bij enorm schattige kindjes, roep ik ook nog 'hello' terug. Het leuke is dat als ik mijn dorpje binnen kom fietsen na werken, er een hele troep spelende kinderen zich onder de boom bevindt waar ik langs moet fietsen, en deze ook altijd allemaal vrolijk beginnen te zwaaien en roepen als ze me in het vizier krijgen. Zo wil ik in Nederland ook wel elke dag thuis komen!

Ook op het werk blijft het nog steeds genieten. Ik geniet het meest van het moment waarop de kindjes je in het oog krijgen als je net aan komt fietsen en enthousiast vele geluiden en bewegingen beginnen te produceren. Bij een jongetje gaat dit helaas niet op, die is bang van blanke mensen.. Nicholas, de projectleider, heeft bedacht dat dit verholpen moet worden, omdat het wel eens zo zou kunnen zijn dat ie een keer geopereerd moet worden door een blanke arts. Hij moet dus van zijn fobie af en ik mag dit proberen te verhelpen! De eerste keer voelde ik me echt een monster, het jochie was helemaal in paniek. De laatste tijd krijg ik bij binnenkomst een high five, al is dat na enig aansporen van zijn moeder, maar het is iets. Hij blijft wel opvallend enthousiast als ik aanstalten maak om weer te vertrekken!

En hier in Ghana kan ik zelfs genieten van de enorme regenbuien! Deze zijn namelijk een erg aangename verkoeling. Helaas gaan deze regenbuien vaak gepaard met enorme windhozen en ligt verkeer, werk en alles stil, omdat het vaak gewoonweg te gevaarlijk is om op straat te lopen of fietsen. Wat wel weer resulteert in knus schuilen samen met Ghanezen in een winkeltje langs de straat als de regen je overvalt..

Oke, om het lange verhaal dus kort te maken, ik vermaak me hier nog prima! Ik mis Nederland (nog) helemaal niet, afgezien van een persoon in speciaal dan.. Nog vijf weekjes mag ik van mijn kindjes op het werk genieten en daarna nog drie weken lekker reizen, en dan terug naar mijn eigen kikkerlandje. Ik ben nu al op de helft, wat gaat het snel!