Maar weer eens een verhaaltje voor ik nog meer klachten krijg!

Een weekendje weg in Ghana verloopt natuurlijk ook op z’n Ghanees.. We hadden een heel leuk weekend uitgestippeld, maar deze is totaal anders gelopen dan verwacht. Maar laat ik even voorop stellen, we hebben enorm veel lol gehad en genoten! Het plan was om het weekend naar Bui National Park te gaan om daar nijlpaarden te gaan spotten en een kanotocht te maken.

Laten we beginnen op vrijdagmorgen.. Om 8 uur met Wieteke en Suus op het trotro-station afgesproken om de trotro richting het zuiden te nemen. Op een paar taxichauffeurs na, die dachten dat we net aankwamen en dat we nog van niks wisten, beweerden dat er écht geen trotro’s naar de plaats waar we heen wilden gingen, verliep het pakken van een trotro soepeltjes. Voor we het wisten zaten we opgepropt tussen allemaal Ghanezen en vertrok de trotro al! Een trotro vertrekt namelijk pas als ie vol zit, en dan bedoel ik ook echt vol, dus dat kan soms nog wel enige tijd duren. Maargoed, trotro reis verliep prima, op wat gebrekkige bewegingsvrijheid na. Overstap ging ook soepeltjes en voor we het wisten zaten we in de trotro richting Bui National Park.. Nouja, intussen was het toch wel 16.00. In de trotro naar Bui National Park begonnen de ‘problemen’. De trotro stopte en iedereen stapte uit. Iedereen leek te weten wat er aan de hand was, behalve wij. Na wat gelach van alle Ghanezen om onze vragende gezichten, werd het ons duidelijk toen ook wij uitstapten: lekke band, midden in de bushbush. Gelukkig hebben ze hier ruim ervaring mee en was dit binnen een kwartiertje gefikst en konden we weer verder! Half uur later staan we ineens stil midden in een dorpje, trotro nu echt kapot. Het was donker en het regende ontzettend hard. Maar we werden gerustgesteld door onze buurman, hij moest ook naar het National Park, het was nog maar 5 tot 10 minuten rijden en er werd een nieuwe trotro onze kant opgestuurd. God mag weten hoe lang dat duurt in Ghana. Maar uiteindelijk was ook die er vrij snel en duurde het warempel nog maar echt 5 tot 10 minuten tot we er waren. Aangekomen bij het park moesten we een heel stuk door de regen op modderige paadjes lopen en werden we onder een afdakje op drie stoelen neergezet. Even later kwam iemand van het park, met de mededeling: ‘Wegens de stuwdam zijn er geen nijlpaarden meer en doen we geen kanotochten meer’. Ah oke meneer, bedankt voor de mededeling, kunnen we dan nog wel iets doen in dit park? ‘Jawel hoor, ik kom jullie morgenvroeg om 6 uur ophalen voor een wandeling naar het meer en dan kunnen jullie daarna weer verder reizen als jullie willen met de middag-trotro’. Hmm oke, kan de wandeling ook een uurtje later misschien? ‘Ook prima, tot morgenvroeg om 7 uur!’. Wij nog even snel naar een kookstelletje gevraagd, we hadden gelezen dat er geen eten verkrijgbaar was in het dorpje en we dus zelf eten mee moesten nemen en daar konden koken. Wij waren hier goed op voorbereid, in het nationaal park waren ze er iets minder op voorbereid.. Maar na een tijdje was ons hele keukentje compleet en konden we lekker pasta maken met heeeeel veeeel groenten. We hebben ons die avond nog prima vermaakt met ons eigen prutje koken en dat toen maar bestempeld als het hoogtepunt van de reis. Daarna in bed gekropen om de volgende morgen vroeg op te staan voor de wandeltocht naar het meer. Volgende morgen, na een wandeltochtje van 45 minuten aangekomen bij het meer. Het uitzicht was prachtig! Toch nog een nieuw hoogtepunt van de reis! Je kon goed zien dat het water omhoog was gegaan als gevolg van de dam, het meer stond vol met bomen die half onder water stonden. Aan wal stonden allemaal houten bootjes. Wieteke vroeg voor de grap aan onze ranger: ‘Dus daar gaan we in varen?’ Even trok ie een beetje een raar gezicht, daarna zei ie dat het zeker wel kon als we dat wilden.. Als we er wel voor betaalden! Hij wilde er natuurlijk wel een slaatje uit slaan.. Maar voor omgerekend 4,50 euro voor drie personen wilden wij zeker wel in een bootje het meer op. Dit maakte het mooie uitzicht helemaal af, even een half uur genieten in het bootje! Daarna dacht onze ranger, als ik dan toch in dat bootje zit, drop ik ze even op de wal en ga ik even mijn visnetje uithalen. Dus dat werd ook nog even gedaan. Daarna weer terug gelopen naar ons verblijf, spulletjes gepakt en maar wachten tot de trotro kwam. Hij zou tussen 11.00 en 13.00 wel een keer komen (voor mam, Sanne en Marie, bereiden jullie je maar vast voor, dit gaat de hele reis zo ;) ). Daar was ook geen woord aan gelogen, tussen 12.00 en 13.00 ergens, precieze tijd ben ik kwijt (zal wel teveel aan Ghanese tijd gewend zijn geraakt..) kwam ie opdagen. Maar.. Hij zat helemaal vol! Maar al snel stapten er mensen uit, wij dachten mooi, kunnen die mooi plaats maken voor ons. Dus wij plek genomen in de trotro. Stappen alle mensen weer terug in! Hadden dus alleen even een bankje vrijgemaakt voor ons en bij hen werden de mensen van twee bankjes op een bank gepropt. Normaal in een trotro zit men al aardig opgepropt, dus kun je nagaan hoe het nu was, beetje stapelen zullen we maar zeggen. We hadden trouwens intussen besloten om naar Kumasi te gaan, een grotere stad in de buurt, waar we zaterdag heen zouden reizen, zondag een dagje chillen aan het zwembad en dan maandag terug reizen. Zo gezegd zo gedaan en rond 16.00 stonden we in Kumasi op het trotro-station. Volgende missie: het vinden van een hotel. Even in onze Bradt-guide een hotel gezocht en een taxi aangehouden. De taxichauffeur wist het hotel niet, maar al snel stonden er twee mannen bij die hem de weg wezen. Recensies van het hotel leken goed, maar bij het hotel aangekomen vroegen we naar een kamer voor drie personen, daar werd alleen kortweg ‘nee’ op geantwoord. We vonden het zo’n stomme medewerker dat we meteen omgedraaid zijn. Daar een ander hotel in de buurt uitgezocht, dachten we. Het zou op loopafstand moeten zijn, dus kaartje erbij en lopen maar. De straatnamen klopten alleen niet met de plaats waar we zouden moeten zijn, volgens de locatie van het vorige hotel.. Dan maar mensen vragen, het enige probleem van de Ghanezen is, dat geen van hen kaart kan lezen, ook niet een beetje. Dus dan maar hopen dat ze de naam van het hotel kennen. Na 5 mensen nog niks wijzer geworden.. Uiteindelijk meisje van onze leeftijd aangesproken, die wist het wel. Ze wees een kant op en zei, dan moet je even een taxi pakken. Wij vragen of het niet loopbaar was, want intussen was ons motto ‘We really feel like walking!’. Ze zei van wel, maar uiteindelijk toch maar voor de taxi gekozen. Blij toe, want lopend zou het meer dan een uur geduurd hebben waarschijnlijk. Het hotel was echt super, een kamer voor 3 met airco, warm stromend water, een wc (heel fijn als je alledrie darmproblemen hebt) en een restaurant met pizza’s.. En dat voor 11 euro per nacht! Zaterdagavond onszelf prima vermaakt in het restaurant met onze pizza’s, met een televisie die ons helemaal op de hoogte bracht van het EK. Zondag zouden we dan lekker een dagje gaan spenderen aan het zwembad. Eerst lekker uitgeslapen, ontbijtje genuttigd, spullen gepakt, bijna naar buiten gelopen tot we door de drempel ineens stil stonden.. Regen! Ons dagje zwembad viel letterlijk in het water. Toen weer opnieuw onze doelen voor het weekend bijgesteld, dagje chillen in het hotel, beetje kaarten.. Rond 16u was het droog en toen maar besloten dat we niet alleen het hotel gezien wilden hebben, dus toch maar even buiten een rondje lopen. Daarna weer terug naar het hotel, om voor de twee avond van een lekkere pizza te genieten. De volgende morgen heeeel vroeg opgestaan om een lekker luxe bus terug te kunnen pakken. Maar die zat natuurlijk vol, dan maar terug naar het hotel om toch maar een ontbijtje te nuttigen. We werden wel even raar aangekeken, maar geen probleem, we konden lekker ontbijten. Toen verder gezocht of we niet anders dan met een trotro terug konden. Gelukkig een bus gevonden die naar Tamale reed, iets minder luxe, maar luxer dan een trotro in ieder geval. Uiteindelijk helemaal gaar om 18.00 in Tamale gearriveerd. Waar bij thuiskomst mijn zusje helemaal blij begon te lachen en haar moeder begon te roepen dat ik weer terug was, en daarna blij op me af kwam rennen om me te knuffelen. Ook al ga je van luxe weer naar primitief, thuiskomen blijft erg leuk en voelt ook echt een beetje als thuiskomen!