Ja, mijn laatste weekje in Tamale is dan nu toch echt aangebroken.. Ik kijk er heel erg naar uit om lekker te gaan reizen, maar het afscheid van Tamale, van mijn familie en van alle lieve en vrolijke kindjes van het werk zie ik toch wel een beetje erg tegenop! Nog maar even een weekje flink genieten van alles..

Ik heb voor ik vertrok ook nog even getuige mogen zijn van een heuse overstroming hier. Vorige week donderdag vertrok ik naar werk. Bij vertrek zag de lucht er al een beetje onheilspellend uit.. En ja hoor, tijdens mijn fietstochtje richting werk begon het te regenen. Eerst nog zacht genoeg om door te fietsen, maar op een gegeven moment begon het echt hard te regenen. En wat doen de Ghanezen dan? Stoppen met al hun bezigheden en gaan schuilen. Dus wat deed ik? Juist, stoppen met fietsen en gaan schuilen onder een afdakje langs de weg. Al snel riep een vrouw van een kapperszaakje iets verderop mij, om daar te komen schuilen. Dus ben ik daar onder de luifel gaan zitten. Gelukkig ga ik altijd goed voorbereid op pad en had ik een boek bij (altijd handig als je weer eens moet wachten) en heb ik lekker zitten lezen. Ondertussen kwam er ook nog even een vrouw door de regen aangerend die graag haar haar wilde laten doen. Op een gegeven moment begon het zo hard te regenen en waaien dat we onder de luifel ook nat werden, dus maar met zn allen naar binnen verplaatst. De jongeman die onder de luifel naast ons zat te schuilen werd ook snel naar binnen geroepen. Natuurlijk was het door alle regen lights off (geen stroom) en moesten de luiken aan de buitenkant dicht door de wind, dus we zaten in het pikkedonker. Maar behulp van wat licht van mobieltje kun het haren vlechten gelukkig gewoon doorgaan! Toch de luiken maar weer eens een keer open gedaan.. Oef, daar kwam het water aan! Het had de shopjes naast ons al bereikt en kwam nu ook onze kant op.. Op een gegeven moment stonden wij dan ook echt met onze voetjes in het water. Dus slippers uit, tarzan-skills in de strijd gooien en via de andere shopjes snel weggegaan voor we helemaal tot ons middel in het water zouden staan. Daar stond ik dan op straat met een flinke overstroming langs de weg.. Nouja, als ik er dan toch was, even dichterbij lopen om het eens goed te aanschouwen hoe zo’n overstroming in zijn werk gaat. Daar waar het water onder de hoofdweg doorstroomde, was het erg wild en stroomde het razendsnel. Op een gegeven moment was er zoveel water dat het ook over de hoofdweg heen ging en het verkeer dus helemaal vastliep. Een motorrijder was nog zo dapper om er doorheen te gaan met zijn motor. Erg dapper, maar verre van slim.. Ik was op dat momentje een stukje weggelopen van het gedeelte waar het water over de weg liep en hoorde achter me ineens allemaal mensen gillen en huilen. De motorrijder was door de sterke stroming meegesleept en is uiteindelijk verdronken.. Ben blij dat ik net op dat moment met mijn rug er naar toe gekeerd stond en dat niet meegekregen heb! Het zien van alle gillende en huilende mensen maakte al genoeg indruk.. Ik heb het trouwens nog even nagevraagd op straat, maar zo’n erge regenval met zo’n enorme overstroming was zelfs voor het regenseizoen in Ghana niet normaal. Maargoed, dat heb ik ook weer eens meegemaakt dus!

Verder zijn we afgelopen weekend uitgeweest met Wieteke en Suus. Ook daar ben ik weer een ervaring rijker geworden, een leuke ervaring deze keer! We zouden in een hotel in de stad slapen, zodat we na het uitgaan gewoon lekker naar ons bedje konden lopen. Enige probleem, alleen twee persoonskamers.. Dus dan maar lekker met zijn drieën in een twee persoonskamer, past makkelijk! Na een overheerlijke pizza sloot nog een andere vrijwilligster, die Suus kende, zich aan bij ons gezelschap om mee uit te gaan. Die had ook nog geen slaapplek, en aangezien alle kamers intussen volgeboekt waren, gingen we dan maar met z’n vieren in een twee persoonskamer. Nog eentje extra maakt dan ook niks meer uit.. Alles geïnstalleerd, klaar om richting Giddepas te gaan. Dit is een soort van club/discotheek met een rooftop. Oftewel, dansen onder de sterren en de maan! Eerst even rustig zitten, wat drinken en de kat uit de boom kijken. Want wat gaat het dansen hier anders dan in Nederland.. Mannen dansen enthousiast met elkaar, de muziek is natuurlijk heel anders en ook de manier van dansen is anders.. Na een tijdje hebben wij onszelf ook maar op de dansvloer gewaagd, maar wij als witte meisjes bleven natuurlijk niet onopgemerkt. Binnen de kortste tijd stond er een hele kluwe Ghanezen om ons heen die ons wel even de azonto (een Ghanese dans) wilden leren of wel graag een dansje met ons (of tegen ons aan) wilde maken. Na een tijdje vonden we het daarom ook tijd om even een adempauze in te lassen. Gelukkig zijn er ook nog gewoon aardige Ghanezen die je al eens ergens gezien hebben en gewoon even een praatje willen maken. Toen de muziek uit ging, zijn wij lekker naar ons hotelletje gelopen. Helemaal veilig voor alle enge mannen, want we hadden zo’n 7 Ghanezen vrienden om ons heen hangen, die ons allemaal welterusten kwamen zeggen. Toen lekker met zijn vieren in twee een-persoonsbedjes geploft en wonder boven wonder heerlijk geslapen!

Afgelopen week weer een normale werkweek gehad. Suus gaat nu met mij mee werken, ze was haar eigen schooltje zat. Is voor mij natuurlijk alleen maar gezellig! Donderdag is er nog een nieuw meisje aangesloten, die mijn kindjes gaat overnemen. Ik kan dus met een gerust hart vertrekken. Maar ik ga ze er zeker niet minder om missen! Woensdag nog even met een paar kindjes naar het zwembad, ze vinden dit erg leuk en blijven er naar vragen! Ze komen vaak ook niet verder dan hun eigen compound, dus is voor hen een hele beleving natuurlijk. Dan vertrek ik volgende week zondagmorgen met de bus naar Accra, ga dan richting het vliegveld om mijn mama, Sanne en Marieke in Ghana te verwelkomen! Dan gaan we vanaf Accra (het zuiden) een rondje naar het noorden maken en weer terug naar Accra om naar Nederland te gaan. Als we in het noorden zijn, zullen we nog naar Tamale gaan om mijn Ghanese en Nederlandse familie elkaar te laten ontmoeten. Hoef dus nog even niet echt afscheid van Tamale en mijn Ghanese familie te nemen. Dat is een zorg voor later!