Donderdagmorgen wilden we graag verder reizen. Omdat aan deze kant van het Volta-meer de wegen naar het noorden erg slecht zijn, zit er niks anders op weer terug te gaan naar Accra, om van daaruit door te gaan naar Kumasi.

We nemen afscheid van Big Fat Mama en haar gevolg en pakken een taxi naar het trotro-station. Daar aangekomen staat de trotro naar Accra gewoon op ons te wachten; wij stappen in, trotro zit vol en kan vertrekken. Een rit in een trotro is een belevenis op zich. We zitten met 15 personen en de nodige bagage in een toyota-busje dat in Nederland allang op de sloop zou zijn beland. Kuilen en gaten worden al slingerend ontweken. Als ie plotseling een flinke zwieper maakt om een groot gat in de weg te omzeilen, zit Marieke bijna bij haar buurman op schoot. De hele bus moet erom lachen; het ziet er ook erg grappig uit. En verder gaat het weer….

Al rijdend naar buiten kijkend, krijg je aardig wat mee van Ghana. Zoveel mensen die op en langs de weg hun bestaan hebben, ik blijf het indrukwekkend vinden! Overal, maar dan ook echt overal, zitten mensen langs de weg, lopen mensen op de weg, met spullen die ze te koop aanbieden; als dit toch je leven is!

Ook van de natuur zie je heel wat. Die is hier erg mooi; alles is groen en er groeien prachtige (palm)bomen, planten en bloemen. We rijden langs mango-bomen en bananenplantages, voor ons bijzonder om te zien.

Na vijf uur rijden zijn we weer in Accra en brengt een taxi ons naar het juiste busstation. Als we daar uit de taxi stappen, staan er in een mum van tijd een hoop mannen om ons heen die onze tassen willen dragen , natuurlijk in de hoop ons als klant binnen te slepen. Wij willen met een gewone bus naar Kumasi en er ontstaat om ons heen een ware vechtpartij tussen schreeuwende en druk gebarende mannen. Sanne wordt het beu en maakt dat even goed duidelijk: “leave us alone!!” met een behoorlijk volume. Het maakt schijnbaar indruk, want even later zitten we dan toch echt in de bus. Die wacht tot ie vol zit en dat geeft ons gelegenheid om vanuit het raampje water en crackers te kopen. Want het is hier net als overal; er wordt vanalles te koop aangeboden. Als een man schoenen voor ons raampje houdt, zegt Marieke : “No thank you, I have big foots”. Wij liggen in een deuk en ook die man kan er hartelijk om lachen. Eindelijk vertrekt de bus. Na nog maar even gereden te hebben, komen we op een weg die meer op een gravelbaan met bulten en kuilen lijkt. Het rode stof vliegt in wolken rond;zelfs alle planten langs de weg zijn rood. De buschauffeur vergeet blijkbaar dat wij met z’n vieren op de achterste bank zitten; een paar keer vliegen we echt een eind van onze bank af! Als de bus plotseling langs de kant van de weg stopt en iedereen uitstapt, denken we dat ie stukken heeft. Maar nee hoor, sanitaire stop; zowel mannen als vrouwen staan/zitten te plassen. Wij blijven maar gewoon in de bus zitten wachten…..

Intussen begint het donker te worden en het is dan ook al over 21.00 uur als we in Kumasi arriveren. Met een taxi naar ons hotel (’s middags nog even geregeld), even wat eten en dan allevier doodmoe het bed in.

Na een goede nachtrust en behoorlijk ontbijt, naar het trotro-station om weer verder naar het noorden te reizen. Ook hier zijn we blijkbaar bijzonder, ook hier willen veel mensen je aanspreken/aanraken. Gewoon negeren een doorlopen werkt goed! Even zoeken naar de juiste trotro en dan gaan we richting Karanza. Als onze rugzakken achterin liggen , kan achter de deur niet goed dicht. Geen nood; met touw kun je veel! Ik kijk tijdens de rit toch wel een paar keer achterom, maar alles gaat mee. Met een taxi reizen we het laatste stukje naar Techiman. Om een beeld te krijgen van de taxi’s hier: die van vanmiddag had 612.000 (!!!) op de teller staan en maakte af en toe rare geluiden. We denken dan ook dat wij één van zijn laatste ritjes meegemaakt hebben.

We besluiten de rest van de dag hier te blijven en onze spullen te wassen. Morgen kunnen we van hieruit naar een apenreservaat.

Ook is het lekker om een middagje rust te hebben; er komt zoveel op je af hier! Ook fijn voor onze darmen, want die protesteren af en toe. Gelukkig hebben we vanalles bij om dat te verhelpen, dus dat komt wel goed.

Jullie horen weer snel iets van ons; groeten van ons viertjes uit het verre Ghana!

PS. Reacties zijn welkom; erg leuk om die te lezen!!