Zaterdagmorgen in Techiman bij het hotel een taxi gepakt, met de bedoeling dat die ons naar Nkoranza zou brengen om van daaruit naar de apen te gaan. Onze taxichauffeur bood ons echter aan om dat ook wel te willen doen. Een uur ginds, en dus ook weer een uur terug en dan daar op ons blijven wachten; voor 40 cedi (=17,50 euro) was het geregeld. Onderweg in de taxi wordt er steeds naar ons gezwaaid; kinderen staan soms langs de weg te springen en te gillen als ze ons in de gaten krijgen. Natuurlijk zwaaien we terug; dit moet ongeveer hetzelfde zijn als Koninginnedag voor Maxima.

Bij aankomst worden we hartelijk ontvangen door een gids, die ons vol trots mee de bush-bush inneemt naar de apen. Eén soort, de colobus-apen, zijn bang van mensen en zitten hoog in de bomen. De andere soort, de mona-aapjes, zijn heel vriendelijk en zeker niet bang. Ze komen naar ons toe om de inmiddels gekochte bananen uit onze handen te pakken en op te eten. Hoe leuk!! Daarna gaan we nog naar een apenkerkhof, waarbij we hele verhalen te horen krijgen over geesten en ander bijgeloof. Dan zit onze ronde erop en brengt onze chauffeur, die gezellig met ons meegelopen is, ons weer terug naar Techiman. Sanne en ik doen nog even wat boodschappen; fruit, water en een sapje.

Omdat het lekker weer is , brengen we de avond door in The Green Garden. Deze tuin hoort bij het hotel en je zit er heerlijk. Als Sanne en Marieke als eersten in de tuin komen, is daar net een bruidspaar foto’s aan het maken. Ze komen naar Sanne en Marieke toe met de vraag of zij met hen op de foto willen; het schijnt heel wat te zijn als er blanken bij je bruiloft waren. Natuurlijk zijn ze daarvoor niet te beroerd en het zijn nog hartstikke leuke foto’s geworden ook!

Zondagmorgen, met de taxi naar het trotro-station en dan door naar Tamale, waar we het gastgezin van Lieke zullen ontmoeten. Als we aankomen in de stad, die trouwens een stuk kleiner en minder druk is dan Accra en Kumasi, gaan we daar meteen maar even een kijkje nemen en wat eten. Grappig om te zien dat Lieke steeds herkend wordt en dat we met veel mensen kennismaken. Iedereen vindt het geweldig dat Lieke’s familie vanuit Holland hier is!

Daarna gaan we met de taxi naar het dorpje waar Lieke drie maanden gewoond heeft. Het ligt een eind buiten de stad en we rijden dezelfde weg die Lieke zo vaak gefietst heeft. We worden echt heel hartelijk ontvangen door de familie en ook zij vinden het heel leuk om met ons kennis te maken. En dat is wederzijds. Het zijn erg aardige mensen. Als we ’s avonds buiten zitten, verzamelen de kinderen uit het dorp zich om ons heen. We zijn natuurlijk hartstikke interessant. Als we wat foto’s maken, gaan ze helemaal uit hun dak!

We krijgen die avond yam te eten, een traditioneel Ghanees gerecht. Het is een soort gefrituurde aardappel, maar dan wel veel droger. We blijven nog een tijdje op de compound en praten nog wat met vader. Ook bieden we het fotoboekje aan dat Sanne gemaakt heeft, met daarin foto’s van Lieke in Nederland en Lieke in Ghana. Dat valt erg goed in de smaak; iedereen wil het zien en het wordt echt héél goed bekeken.

De volgende morgen, maandag dus, hebben we de eer kennis te mogen maken met de chief (soort van burgemeester en heel belangrijk hier). Ook wij krijgen een noot aangeboden, werkelijk niet te eten, zo bitter. Gelukkig hoeven we maar ieder een klein stukje te eten en dan is het goed. Dan mogen we zelfs met de chief en twee wijze mannen uit het dorp op de foto. We moeten wel beloven dat we die af laten drukken, zodat de chief er zelf ook een krijgt. We zullen er voor zorgen! Dan vraagt vader toestemming aan de chief om weer te gaan en daarna gaan we de school bezoeken. Dit is echt heel leuk, zeker als de kinderen een liedje voor ons gaan zingen. Als we teruglopen naar ons hutje, zijn er net twee verpleegsters gearriveerd die hier consultatiebureau komen doen. En ja, ook daar mogen we bij zijn. Wat een schattige kindjes toch allemaal…..

‘s Middags nog even naar de stad voor de foto en wat souveniertjes. Ook mogen we nog mee naar een kindje dat altijd door Lieke bezocht werd; Lieke gaat daar nog afscheid nemen. Hij vindt het niet leuk dat Lieke vertelt dat ze teruggaat naar Nederland en dus niet meer bij hem komt. Maar ja, het is niet anders. Moeder is een leuke, vriendelijke vrouw die Lieke echt heel hartelijk bedankt voor wat ze gedaan heeft.

We zijn nu ruim een week hier en ik heb het ook al tegen Lieke gezegd: ik heb echt heel veel respect voor het feit dat zij hier drie maanden gewoond heeft. Zo’n totaal ander leven en als je dan ziet hoe ze zich hier heeft aangepast, de gewoontes kent en zich hier thuisvoelt; ik ben trots op m’n dochter!!