Vanuit Mole weer terug naar Tamale, dat betekent een ritje van vijf uur in de bus, waarvan vier hobbelend over onverharde weg. We rijden weer door kleine dorpjes, afgewisseld door stukken prachtige natuur.

De dorpjes; bekeken door m’n “Nederlandse ogen”, overal hetzelfde armoedige, troosteloze beeld. Kleine hutjes, vaak krotten, die alleen gebruikt worden om in te slapen en zonder enige vorm van welke luxe dan ook. Alles en iedereen de hele dag buiten en op straat. Hier zie je altijd een levendige handel in van-alles-en-nog-wat . Kinderen, ook nog heel jonge kinderen, werken hier volop in mee. Het is trouwens bewonderenswaardig wat iedereen (ook de kinderen), dragend op het hoofd kan vervoeren; ik kijk m’n ogen uit! Heel normaal in het straatbeeld zijn de geiten, schapen en kippen; ze lopen echt overal. Maar ook zie je overal vrolijk spelende kinderen, pratende, lachende mensen. We ontmoeten overal vriendelijke mensen. Mensen die tevreden zijn en gelukkig met hun leven hier. Het is bijna niet voor te stellen als je het zelf niet gezien en ervaren hebt. Het blijft op mij een enorme indruk maken!

Als we om 9.00 uur in Tamale arriveren, besluiten we om vandaag maar meteen door te reizen naar Kumasi. Omdat ons geld een heel eind op is, moeten we eerst even gaan pinnen. En dat is dan jammer, de bus rijdt voor onze neus weg. Dat wordt dan wachten op de volgende. Terwijl we op het busstation zitten te wachten, fietst Allotey, een jongen die Lieke in Tamale heeft leren kennen, voorbij. Hij ziet ons, stapt af en komt gezellig zitten buurten. Voordat we vertrekken, krijgt Lieke nog een leuk armbandje van hem. Een andere vrijwilligster, Suus, die ook met haar familie door Ghana aan het reizen is, komt nog even langs met de hele club; leuk!

En dan is daar de bus naar Kumasi. We nemen afscheid van iedereen en dan verlaten we voor de laatste keer Tamale. Het is een lange zit deze dag en we zijn dan ook blij als we om 19.00 uur in Kumasi zijn. We gaan weer naar het zelfde hotel waar we vorige week ook waren, het Sanbra hotel. Het is een prima hotel waar ze lekkere pizza’s hebben!

Zaterdagmorgen doen we het heel rustig aan en zitten dan ook pas 10.30 uur aan het ontbijt. Daarna gaan we naar een meer, gelegen net buiten Kumasi, om daar gewoon wat te zonnen en te lezen; ook lekker!

Zondagmorgen naar de trotro die ons naar Cape Coast, echt helemaal in het zuiden, zal brengen. Eén trotro is vol en staat net op het punt te vertrekken. Er komt een man naar ons toe die zegt dat de volgende er zo aankomt en dat we even moeten wachten. We vinden het prima en blijven rustig staan. Die man is echter druk in de weer om stoelen voor ons te regelen en blijft maar zeggen dat de trotro zo komt. “Doe maar rustig meneer, wij wachten echt wel”. Als de trotro arriveert, begint ie druk met onze rugzakken te sjouwen en als die in de bagageruimte liggen, mogen we al in de bus gaan zitten. Als we met z’n vieren zitten, zie je de spanning van hem afglijden; dat heeft ie netjes geregeld, vier klanten tegelijk!

Wat meteen opvalt, is het feit dat we over goede weg rijden. Het is een prima reis en als we ’s middags aankomen bij Oasis Beach Resort, lijkt het wel of we op een ander tropisch eiland zitten, zo mooi is het hier. Een huisje voor ons vieren onder de palmbomen, aan het strand. Hangmat en ligbed voor de deur en een prachtig uitzicht over zee. Als we hiervan staan te genieten, wordt er enthousiast op Lieke’s schouder getikt. En daar staat Wieteke, een vrijwilligster, met wie Lieke veel opgetrokken heeft! Dat wordt ’s avonds natuurlijk gezellig bijkletsen, waarna we voor onze nachtrust onder onze klamboes in bed kruipen.

Maandagmorgen zijn we naar Elmina geweest, een slavenfort. De gids heeft indrukwekkende verhalen over wat zich hier heeft afgespeeld; erg interessant. De rest van de middag gebruiken we om lekker vakantie te houden; lekker zonnen en wat lezen. Hier houden we het nog wel even vol!

Voor iedereen weer de hartelijke groeten van ons viertjes uit Ghana. We gaan er nog een weekje van genieten!